برای الهیار صالح از رجال دوران نهضت ملی ایران تاکنون یادمانهایی گوناگون نشر یافته که اثر مورد معرفی در زمره شاخصترین آنها به شمار میرود. سیدمرتضی مشیر گردآورنده این دفتر - که به تازگی برای دگربار منتشر شده است- در دیباچه آن اشاراتی به شرح ذیل دارد:
«سابقه ارادت نگارنده به شادروان اللهیار صالح، بیش از ۳۰ سال بود و وقتی این ارادت مزید شد که چند سال قبل به ملازمت دوست مشترک آقای حبیبالله ذوالقدر، بعد از مدتها خدمت آقای صالح رسیدیم و آنقدر مرحمت کردند که این جلسات تکرار شد و اگر همه هفته به حضورشان نمیرسیدم، سعی میکردم هر دو هفته یک بار ایشان را ملاقات کنم و دریغا آخرین دیدار در روز دوشنبه ۱۰ فروردین، ۱۳۶۰ در حالی اتفاق افتاد که معزی الیه صحیح و سالم بودند، ولی متأسفانه دو روز بعد با احساس کسالتی مختصر و شدت یافتن درد، در روز ۱۲/۱/۱۳۶۰ دار فانی را وداع گفتند و عموم دوستداران و علاقهمندان را داغدار ساختند. باری از چندی قبل، وقتی دانستم یادداشتها و خاطرات آقای صالح را که جمعآوری کرده بودند، بر اثر حوادث ۳۰ سال اخیر از بین رفته است، خواهش کردم گاهی که خدمتشان میرسم، اجازه دهند پرسشهایی کنم و گوشههایی از خاطرات زندگانیشان را جویا شوم، تا بعداً به انتشار آنها اقدام کنم. ایشان با خوشرویی و محبت، تقاضایم را پذیرفتند و تأکید کردند هر وقت پرسشهایم به اتمام رسید، یادداشتها را به نظرشان برسانم تا اگر کسر و نقصانی داشت تکمیل سازند، ولی افسوس که آرزوی قلبی نگارنده و آقای صالح، تحقق نیافت و قبل از آنکه تمام خاطراتشان را جمع کنم، دیده از جهان فرو بستند و من مغبونم که کاری را که شروع کرده بودم، ناتمام باقی گذاشتم.»
سید مرتضی مشیر در ادامه مقدمه خویش در باب سوابق علمی، سیاسی و اجتماعی اللهیار صالح چنین آورده است:
«۱- مرحوم اللهیار صالح، در سال ۱۳۱۵ هجری قمری دیده به جهان گشود و هنگام مرگ، ۸۵ سال عمر کرده بود.
۲- تحصیلات مقدماتی و زبان فرانسه و عربی را در مدرسه علمیه کاشان به پایان رسانیدند و سپس به تهران آمدند و تا آن زمان به زبان انگلیسی آشنایی نداشتند.
۳- در سال ۱۹۱۴ میلادی (۱۲۹۳ شمسی) وارد کالج امریکاییها (دبیرستان البرز) شدند و کلاسهای هفتم، هشتم و نهم را یکساله به اتمام و با احراز شاگرد اولی، دوره دوم متوسطه را در طول سه سال، با حفظ نمره اول در سال ۱۹۱۸ (۱۲۹۷ شمسی) به پایان رساندند.
آقای صالح طی سالیان دراز و حتی تا این اواخر رئیس جامعه فارغالتحصیلان کالج البرز بودند و از همدورههای ایشان، مرحوم علیاصغر حکمت وزیر سابق فرهنگ بود که هر دو به مقام وزارت رسیدند.
۴- بعد از فراغ از تحصیل تا سال ۱۳۰۶، سمت مترجمی زبان انگلیسی را به عهده داشتند و سپس در سال ۱۳۰۶ که علیاکبر داور به وزارت دادگستری منصوب شد، آقای صالح هم خدمات خود را در عدلیه جدید با مقام مستنطقی (بازپرسی) آغاز کردند و تا قاضی محکمه استیناف و ریاست دیوان کیفر، ارتقای مقام یافتند.
۵- بعد از رفتن داور به وزارت دارایی، آقای صالح هم به آن وزارتخانه منتقل شدند و به ترتیب در سمت ریاست اداره کل دخانیات و تریاک و سپس مدیرکل گمرک خدمت کردند.
۶- بعد از درگذشت داور، آقای صالح معاون وزارت دارایی شدند و در اواخر سلطنت رضاشاه، مورد بیمهری قرار گرفتند و از کار کنارهگیری کردند.»
