اثری که هم اینک درباره آن سخن میرود، یکی از دفترهای مجموعه «شخصیتهای مانا» است که انتشارات سوره مهر به انتشار آن همت گمارده است. این مجلد، به بازخوانی کارنامه زنده یاد حجتالاسلاموالمسلمین حاج سیداحمد خمینی اختصاص دارد و جواد کامور بخشایش، آن را به نگارش در آورده است. مؤلف در بخشی از دیباچه خویش بر این پژوهش، درباره موضوع آن چنین آورده است:
«زندگی حجتالاسلاموالمسلمین حاج سیداحمد خمینی را میتوان از دو دیدگاه متفاوت تحلیل کرد. اول: آنکه اگر او فرزند امام خمینی نبود و با ایشان ارتباط نمییافت و در مرکز ثقل مبارزه قرار نمیگرفت، به همین اندازه به شهرت و اعتبار میرسید؟ از این زاویه، مقایسه فعالیتهای سیاسی وی، با دیگر روحانیون همسنگ او، نشان میدهد که انتسابش به امام و شهرتش در بین مبارزان، تا چه حد فعالیتهای سیاسی او را تأثیرگذار جلوه داده است. دوم: اگر سیداحمد فرزند امام خمینی نبود و از حساسیتهای عوامل امنیتی به دور میماند و فعالیتهای سیاسیاش، تا این حد زیر ذرهبین مأموران ساواک قرار نمیگرفت و مانند هممسلکان خود، مبارزات سیاسیاش را ادامه میداد و در سالهای بعد هم به دلیل همراهی همیشگیاش با امام، تلاشهای او در برهههای مختلف در سایه نمیماند، آیا شهرت و اعتبارش، بیش از محبوبیت و شهرت کنونیاش نبود؟ و نقش او پررنگتر نمیشد؟
مرحوم سیداحمد خمینی، آخرین فرزند پسر امام خمینی، در خانهای پرورش یافت که بعدها مرکز ثقل فعالیتهای سیاسی علیه رژیم پهلوی شد. او در حمایت پدری بزرگ شد که شالوده رژیم پهلوی را از هم گسست و نظامی اسلامی را در ایران برپا کرد. سیداحمد از دوره نوجوانی و جوانی، با الفبای فعالیت سیاسی و شخصیتهای مبارز، آشنا شد و شاکله ذهنیاش، بر همان مبنا شکل گرفت. وی در دوره جوانی، فعالیتهای سیاسیاش را در غیاب پدر، اما با راهنمایی ایشان، آغاز کرد. فعالیت سیاسی او در دوران دوری از پدر، بیش از یک دهه به طول انجامید، تا جایی که جزو تصمیمگیرندگان اصلی کانون مبارزه، یعنی بیت امام به شمار میرفت. فعالیتهای سیاسی سیداحمد، از اولین سالهای تبعید امام آغاز شد، اما ورود جدی او به عرصه سیاست، از زمانی بود که از نظر سنی، به مرحله پختگی رسیده و به سبب حضور در حلقه درس پدر، برادر و استادان حوزۀعلمیه قم، به لباس روحانیت ملبس شده بود. او به دلیل آنکه فرزند امام بود، جایگاه خاصی در جامعه یافت و در همه سالهایی که امام در تبعید نجف به سر میبرد، بیت امام را (البته در کنار شخصیتهایی مانند: آیتالله سید مرتضی پسندیده، حجتالاسلام والمسلمین شیخحسن صانعی و عدهای دیگر) اداره میکرد و مشعل مبارزه را در قم روشن نگه میداشت. حضور شایسته و صادقانه او در بیت امام، این اطمینان را نیز به ایشان داده بود که هر بیانیه و اعلامیهای که صادر کند، پس از ارسال به ایران، بلافاصله و بیکموکاست، در اختیار رهبران مبارزه قرار خواهد گرفت. نهضت اسلامی این جریان بیواسطه و مطمئن را مدیون سیداحمد خمینی است. او در سالهای اوج نهضت اسلامی (۱۳۵۶ و ۱۳۵۷)، با سفر به نجف و استقرار در بیت امام، نقش رابط بین ایشان و روحانیت و رهبران مبارزه را پررنگتر کرد و پس از فوت برادرش سید مصطفی، مسئولیت اداره بیت امام در نجف و برقراری ارتباط با داخل و خارج کشور را بر عهده گرفت. هنگامی که عرصه بر حضور امام خمینی در عراق تنگ شد، همراه ایشان به فرانسه رفت و حدود چهارماه، در دهکده نوفللوشاتو مستقر شد و در آنجا نیز اداره امور را بر عهده گرفت. سیداحمد همراه با امام، به ایران آمد و با حضور در کنار ایشان، در بسیاری از رویدادهای سالهای اول پیروزی انقلاب اسلامی، نقش مؤثری داشت...».
