باید بپرسیم عضویت ایران در فیاپف چه فضیلتی برای ما داشته است که حالا برای از دست دادنش وااسفا سر بدهیم؟!
محمدرضا عباسیان، دبیر اسبق جشنواره فیلم فجر با بیان این مطلب به مهر درباره ادغام بخش ملی و جهانی جشنواره فیلم فجر پس از پنج دوره برگزاری مستقل «جشنواره جهانی فجر» گفت: از ابتدای این جداسازی و طی همه این پنج سال بارها گفتهایم که این اتفاق از ابتدا اشتباه بود. دوستان اگر تمایل داشتند یک جشنواره تخصصی بینالمللی برگزار کنند، میتوانستند به صورت مجزا و در هر بازه زمانیای که به آن علاقه دارند، آن را برگزار کنند، به خصوص که مدعی بودند پول این جشنواره را خارج از سیستم وزارت ارشاد تأمین میکردهاند، میتوانستند آن را به عنوان اولین دوره جشنوارهای تحت عنوان «جشنواره بینالمللی فیلم تهران» برگزار کنند، اما این مضحک بود که بگوییم سیوچندمین دوره جشنواره فجر، بخش ملیاش در بهمنماه با دبیری آقای فلان برگزار میشود و بخش بینالمللاش در اردیبهشت ماه با دبیری فردی دیگر! از این منظر نفس این جداسازی از ابتدا غلط بود.
در ایران جشنوارهها صرفاً برای «برگزاری» برگزار میشوند و هیچ تأثیری در ارتقای فیلمسازی در کشور نداشته و ندارند. هیچ فیلمسازی امروز برای هیچ جشنوارهای در ایران فیلم نمیسازد. این وضعیت کلی جشنوارههای ماست. دبیر اسبق جشنواره فجر درباره قرار داشتن بخش بینالمللی جشنواره فجر در سایه بخش ملی طی سالهای پیش از جداسازی هم توضیح داد: واقعیت این است که در دوره جداسازی هم شاهد اتفاق ویژهای نبودیم. حلقهای بسیار بسته از دوستان و نزدیکان یک طیف خاص، در فضای قلعهمانندی به اسم پردیس چارسو دورهم جمع میشدند! افرادی متولی برگزاری جشنواره شدند که اساساً متخصص برگزاری جشنواره نبودند. این افراد تخصصهای دیگری مانند بازیگری، تهیهکنندگی، عکاسی، فیلمنامهنویسی و کارگردانی در سینما داشتند، اما، چون جزو حلقه برگزارکنندگان بودند، مسئولیتهایی را هم در جشنواره گرفتند! عزیزی که مسئولیت خیلی مهمی در برگزاری جشنواره جهانی فیلم فجر داشت، همزمان مشغول کارگردانی سریالش هم بود!
عباسیان در پایان درباره عضویت جشنواره جهانی فیلم فجر در فیاپف هم گفت: اساساً باید پرسید فضیلت عضویت در فیاپف برای ما چیست؟ فیاپف چه چیزی به ما ارائه میکند؟ باید بررسی شود که از روز اول چگونه ایران عضو فیاپف شد؟ نمایندگانی که از ابتدا رفتند، چه کسانی بودند و چه کسانی از همان ابتدا مخالفت کردند؟ همه اینها را هم که نادیده بگیریم، باید بپرسیم عضویت ایران در فیاپف چه کمکی به ما خواهد کرد؟ پس عضویت در آنچه فضیلتی برای ما داشته است که حالا برای از دست دادنش وااسفا سر بدهیم؟!
