
هزینههای بالای شهرنشینی باعث شده جمعیت زیادی توانایی رفع نیازهای روزمره را نداشته باشند و در نتیجه با وجود بیش از یک میلیون واحد مسکونی خالی، به سمت حاشیه شهر هجوم برده و جمعیت حاشیه شهری مانند تهران ۸۰ برابر میشود. این در حالی است که موج جدید حاشیهنشینی در حال شکلگیری است که مهاجرت معیوب و معکوس از شهر به حاشیه شهر است. در حالی که گفته میشود مهاجرت از روستاها به شهرها به منظور افزایش درآمد و پیدا کردن شغل صورت میگیرد، مهاجرت از شهر به حاشیه شهرها به دلیل کاهش هزینهها انجام میشود. به نظر کارشناسان افرادی که از شهر به حاشیهها مهاجرت میکنند، اغلب به دلیل کم کردن هزینههای زندگیشان به این مناطق روی میآورند و اتفاقاً همین موضوع باعث افزایش هزینهها در این مناطق میشود. بر اساس سرشماری سال 1375 حدود یکپنجم جمعیت منطقه کلانشهر تهران در شهرها و شهرکهای حاشیهای با ساخت و ساز غیرمجاز و غیرمتعارف سکونت یافتهاند، این در حالی است که بر اساس سرشماری سال1385 این رقم به حدود 30درصد رسیده است. رشد ۸۰ برابری جمعیت حریم شهر تهران و احتمال سرازیر شدن ۲۰ درصدی جمعیت پایتخت به سمت حاشیه شهر موجب بالا رفتن هزینههای امکانات رفاهی و قرار گرفتن این هزینهها به عنوان یکی از معضلات اساسی در سطح شهر و در نزد طبقه ضعیف شده است.