با اینکه سالهاست مسئولان در مورد کولبران و راههای حمایت از آنها صحبت میکنند، اما گروهی ۶۰ نفره در مسجد جامع شهرستان پیرانشهر بدون هیچ سروصدایی صندوقی راهاندازی کردهاند تا با وامهای قرضالحسنه به یاری این قشر زحمتکش بروند. صندوقی که پول زیادی ندارد، اما سرشار از برکت است و مسئولانش معتقدند اگر حمایتی از آنها بشود میتوانند کارهای بزرگتری انجام دهند.
پیرانشـهر یکـی از شـهرهای مرزی استان آذربایجانغربی اسـت. بیشتر اهالـی ایـن شهرسـتان کولبـر هسـتند. مرز، محل کار آنهاست و تابستان و زمستان نمیشناسد. کولبران در طـول سال بارهـای سـنگین را بـر روی دوش خـود حمـل میکننـد و از آن سـوی مرزها یعنی از سـمت کردسـتان عراق و ترکیه اجناس و کالاهایی را وارد ایران میکنند.
سـالهای سـال اسـت کـه مسـئولان کشـور بـه دنبـال راهکاری هسـتند تـا کمـی از مشـقت زندگـی کولبـران بکاهنـد امـا گویی تاکنون کمتر طرحی به نتیجه رسیده و در یک کلام باید گفت موفقیت چشمگیری حاصل نشده است.
صندوقی به نام مسجد جامع
وقتی مسئولان حرف زدند و وعده دادند و اقدام درستی صورت نگرفت و خانوادهها دیدند به خاطر بیکاری، جوانانشان به سمت کولبری میروند، برخی از اهالی پیرانشـهر تصمیم گرفتند خودشان به فکر خود باشند. به همین خاطر در شهریور ۹۷ گروهی از بسیجیان و اهالـی مسـجد جامـع این شهرستان دور هـم جمـع شـده و صنـدوق قرضالحسـنهای را بـه نـام ایـن مسـجد راهانـدازی کردنـد تـا بتوانند به متقاضیان، وامهایی پرداخت کنند تا بتوانند به ایجاد کار یا باز کردن گرهای از دردهای زندگیشان بپردازند.
خانم محمدی مسـئول صندوق قرضالحسـنه مسجد جامع پیرانشـهر در مورد زمان و نحوه راهاندازی این صندوق میگوید: «وقتـی در شـهریور ۹۷ دور هم جمع شـدیم فقط توانسـتیم ۱۰ نفـر را مجاب کنیم تا در راهاندازی این صنـدوق همراه ما باشند، اما خوشـبختانه هماکنون این تعداد به ۶۰ نفر رسیده است.»
وی ادامـه میدهد: «منابـع مالـی ایـن صنـدوق از اعضـا تأمین شـده است و در طول این مدت به هر دری زدیم تا بتوانیم از نهادهای دولتی کمک بگیریم، متأسفانه به در بسته خوردیم.»
محمـدی تصریح میکند: «هیـچ یـک از نهادهـای دولتـی بـه مـا اعتمـاد نکردنـد بـه همیـن دلیـل بـا بودجه محدودی کـه داریم در طـول ایـن مـدت فقـط توانسـتیم وامهایی بـه مبالـغ ۴ و ۵ میلیـون تومان به متقاضیان به صورت قرضالحسنه پرداخت کنیم.»
بـه گفتـه مسـئول صنـدوق قرضالحسـنه مسـجد جامـع پیرانشـهر این وامها بیشـتر به کولبران و در زمینه اشـتغالزایی یا تعمیر و اجاره مسکن تخصیص مییابد.
حمایتها دلها را گرمتر میکند
مسـئول صنـدوق قرضالحسـنه مسـجد جامـع پیرانشـهر میگوید: «نامهنگاریهای متعـددی حتی با تهران انجام دادیم که بتوانیم از کمکهای دولتی استفاده کنیم، ولی متأسفانه هیچ کمکی تاکنون از هیچ نهاد و بخشی به این صندوق صورت نگرفته اسـت، اما بیشترین مشـاغل ایجاد شـده از همین وامهای کوچک مربـوط بـه مشـاغل خانگـی است. عمدتـاً کسـانی کـه ایـن وامها را دریافت میکنند تا به اشـتغالزایی بپردازند، فقـط میتواننـد بـرای اهـل خانـه خود شـغل برپا کنند که این شـغلها نیز کوچک اسـت و نباید انتظار داشـت با ۴ یا ۵ میلیون تومان کسب و کارها گستردهای راه انداخت.»
محمدی ادامه میدهد: «این صندوق با ۶۰ نفر عضو اگر میتوانست منابـع مالـی جدیـدی را بـه دسـت آورد قطعـاً هـم تعـداد اعضـایش بیشتر میشد و هم اینکه ارقام وامهای پرداختی افزایش پیدا میکرد. تنها درخواسـت ما این اسـت که به این منطقه مرزی کمکرسانی شود تا بتوان مشابه این صندوقها بیشـتر راهانـدازی شـود اگـر هـم حامیـان مالـی و خیران ورود کننـد حاضریـم صنـدوق را توسـعه داده و میـزان وامها را کـه قرضالحسنه هستند، افزایش دهیم.»
به گفته این مسئول، وقتی ایـن وامها میتوانـد اشـتغال ایجـاد کند و کولبـران را از خطراتی کـه تهدیدشـان میکند نجـات دهد واقعاً احسـاس خوبی به ما دست میدهد و تنها تقاضا این است که بتوانیم حجم وامها را افزایش دهیم تا بتوانیم کولبران را از این مشـغله سـخت و طاقتفرسـا نجات دهیم.
