«بی‌پولی» فیلمی شریف و قابل دفاع است

فیلم بی‌‌پولی ‌در مجموع نمی‌تواند آن حسی را که «بوتیک» برای ما به ارمغان داشت به تماشاگرش منتقل کند اما شریف و قابل دفاع است.«حمید نعمت‌الله»، ‌پس از تجربه فوق‌العاده «بوتیک» این بار با «بی‌پولی»؛ به سراغ یک کمدی درام اجتماعی رفته و با وجود این که فیلمش در بسیاری از فصل‌ها و سکانس‌هایش موفق است، ‌اما در مجموع به دل نمی‌نشیند. ‌ زوج اصلی قصه، ‌ایرج (بهرام رادان) و شکوه (لیلا حاتمی) کنش‌ها، ‌عادات و رفتارشان برای تماشاگر ملموس و باورپذیر است، ‌اما فقری که آنها به‌ آن گرفتار می‌شوند، ‌آن فقری نیست که تماشاگر باور کند. ‌ در حالی‌که در خانه‌ای شیک نشسته‌اند و به‌آسانی می‌توانند با فروش برخی وسایل‌شان همانند تلویزیون از زیر بار فشار اقتصادی خارج شوند (آن هم در مرحله‌ای که شکوه از موضوع بی‌پولی و بیکاری همسرش آگاه شده است) دیگر نباید از بیننده توقع داشت که برای نیاز «ایرج» به صد تومان ناقابل دل بسوزاند و یا با شادی او از پیدا کردن یک پنج هزار تومانی از زمین جلوی سوپرمارکت شاد شود (هرچند که در ادامه یکی از بهترین سکانس‌های فیلم در کشمکش میان «ایرج» و «شکوه» برای نگاه داشتن همان اسکناس رقم می‌خورد.) محفل دوستانه و مردانه‌ای که «حمید نعمت‌الله» در «بی‌پولی» به تصویر می‌کشد، ‌دوست داشتنی از کار در آمده است؛ اما هیچ نقشی در روند داستان ندارد و از نیمه‌های فیلم تمام آدم‌های آن جمع دوست داشتنی فراموش می‌شوند؛ در حالی که در «بوتیک»، ‌آدم‌هایی که در پیرامون «جهانگیر» (محمدرضا گلزار) می‌دیدیم، ‌با این‌که نقش چندانی در روند قصه نداشتند، ‌اما حضورشان در تمام فیلم با بافت اثر همخوانی جالبی داشت. ‌ «حمید نعمت‌الله» در «بی‌پولی» سعی کرده لحن سرخوشانه‌ای که برای فیلمش انتخاب کرده، ‌آن را به مرز یک اثر مبتذل و سطحی‌نگر نزدیک نکند و خوشبختانه این اتفاق هم افتاده است، ‌«بی‌پولی» فیلم خوبی است؛ بازی‌هایش قابل قبول است، ‌در زمانه‌ای که فیلم‌های‌مان از ضعف در عنصر فیلمنامه به شدت می‌رنجند، ‌فیلمنامه «بی‌پولی»؛ کار مشترک «حمید نعمت‌الله» و «هادی مقدم‌دوست»، ‌قصه‌اش را نرم و روان تعریف می‌کند و کمتر در دست‌انداز می‌افتد و کارگردانی‌اش در خدمت این داستان سر راست است؛ اما فیلم در مجموع نمی‌تواند آن حسی را که «بوتیک» برای ما به ارمغان داشت، ‌به تماشاگرش منتقل کند. ‌پایان‌بندی ضعیف «بی‌پولی» بار دیگر این نکته را گوشزد می‌کند که هنوز هم در جمع و جور کردن داستان‌های‌مان کمتر حوصله و دقت از خود نشان می‌دهیم. ‌با این وجود دومین تجربه سینمایی «حمید نعمت‌الله» فیلم شریف و قابل دفاعی است که می‌تواند در گیشه هم موفق باشد. ‌