دموکراسی آمریکایی در عراق بوی خون می دهد

اوباما قبل از تشکیل کابینه و در تبلیغات انتخاباتی خود وعده داد که نیروهای خود را از عراق خارج کند. ‌‌البته انتظار می‌رفت که اشغالگری‌ها در این کشور پس از روی کار آمدن دولت مردمی پایان یابد اما اینگونه نشد و بعد از تصویب مشروط توافقنامه امنیتی با بغداد، ‌‌آمریکایی‌ها در حرکتی نمادین از شهرهای عراق خارج شدند اما در بیرون از شهرها با ساخت پادگان‌های نظامی قصد دائمی خود را برای ماندن در این کشور عملیاتی کردند. ‌‌منتظر الزیدی در روز آزادی خود گفت که کشورم دربند است درحالی‌که آمریکا ‌‌چنین اعتقادی ندارد. ‌‌در این زمینه با‌ علی البغدادی مدیر مرکز مطالعات راهبری دانشگاه بغداد به گفت‌وگو نشسته‌ایم. ‌‌
آقای دکتر، ‌‌منتظر الزیدی بلافاصله بعد از پیروزی گفت که من آزاد شدم اما کشورم همچنان دربند است، ‌‌نظر شما در این زمینه چیست؟
زمانی‌که صدام دیکتاتور سابق عراق به خاک ایران حمله کرد ‌‌و جوانان بی‌گناه عراقی که هیچ تمایلی برای شرکت در جنگ نداشتند را به زور وادار کرد تا در این نبرد مقابل برادران ایرانی بایستند، ‌‌ملت عراق تحت اشغال بوده ولی در مقابل سرکشی صدام ظالم تا آنجا که می‌توانستند، ‌‌مقاومت کردند و تسلیم نشدند و با ضرب گلوله‌های ارتش بعثی به شهادت ‌رسیدند. ‌‌هنگامی‌که نظامیان آمریکایی وارد عراق شدند، ‌‌ملت عراق از سقوط صدام به‌دست آنها خوشحال شدند ولی انتظار داشتند که بعد از یکی دوسال این کشور را ترک کنند اما نه تنها این اتفاق نیفتاد بلکه در بسیاری از امور عراق دخالت کردند و جای پای خود را برای مدت‌های طولانی محکم کردند. ‌‌آمریکایی‌ها در طول مدت حضور خود در عراق در همه شؤون سیاسی، ‌‌نظامی، ‌‌فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی این کشور دخالت‌های مستقیم داشته‌اند و همین امر باعث شد تا انتفاضه ضد اشغالگری در عراق از نجف اشرف شروع شود و بعد از آن مخالفت‌ها و تظاهرات‌ها به شهرهای کربلا، ‌‌بغداد مناطق عشایری و جنوب عراق نیز کشیده شد که در آن مردم عراق خواستار خروج آمریکایی‌ها از کشورشان و سپردن امور به دست عراقی‌ها شدند. ‌‌ملت عراق همیشه به آمریکایی‌ها به دیده استعمارگر نگریسته است که قصد دارد بر این کشور سیطره یابد. ‌‌
آقای البغدادی، آمریکا ‌‌آزادی منتظر الزیدی را نوعی دموکراسی و این اقدام را در راستای آزادی بیان قلمداد کرد درحالی‌که در مدت زندان انواع و اقسام شکنجه‌ها شده بود. ‌‌نظر شما چیست؟ ‌‌آیا دموکراسی آمریکایی همین است؟ چه دستاوردی برای عراق داشته است؟
دموکراسی‌ای که آمریکا ‌‌در عراق مدعی آن است، ‌‌بوی خون می‌دهد. ‌‌نمونه عینی آن زندان ابوغریب بود که به جهانیان ثابت شد چگونه با شهروندان عراقی در این زندان مخوف رفتار ‌شد. ‌آمریکا ‌‌از کدام دموکراسی در عراق صحبت می‌کند، ‌‌هنگامی‌که به تصاویر زندان ابوغریب نگاه می‌کنیم، ‌‌هنگامی‌که به ادعای آمریکا ‌‌مبنی بر وجود سلاح‌های کشتار جمعی در عراق فکر می‌کنیم که هیچ اثری از آن یافت نشد، ‌‌هنگامی‌که به کشتار بیش از چندین هزار شهروند بیگناه عراقی نگاه می‌کنیم، ‌‌پی می‌بریم که آمریکا ‌‌هیچ دموکراسی برای ملت‌عراق، ‌‌جوانان این کشور، ‌‌ملت‌ها و دولت‌های اسلامی نخواهد داشت، ‌‌هنگامی‌که منتظر الزیدی کفش‌های خود را به سمت بوش پرتاب کرد، ‌‌این حرکت معانی مختلفی داشت، ‌‌معنی اول آن اینکه این حرکت از طرف همه ملت عراق بود که کشور ما را اشغال کردند، ‌‌دربرگیرنده نفرت ملت عراق نسبت به آمریکا ‌‌بود، ‌‌این به تلافی خون‌هایی بود که در کشورهای اسلامی جاری کردند؛ ‌‌دوم اینکه بوش فردی است که در میان تمام جوامع اسلامی و ملت‌ها چهره‌ای خشن و زشت دارد و عملکردش چیزی جز نابودی این ملت‌ها نبوده و به هیچ عنوان خیرخواه ما نخواهد بود. ‌‌ این کفش به سمت کسی پرتاب شد که هیچ محبوبیتی در میان ملت عراق و ملت‌های اسلامی نداشت و ندارد، ‌‌هنگامی‌که به این حرکت منتظر الزیدی و بعد از آن به واکنش‌های جرج بوش و کاخ سفید نگاه می‌کنیم، ‌‌پی می‌بریم که حرکت وی در واقع اعلام انزجاری از اشغالگری عراق بوده ‌است و وی به نمایندگی از ملت عراق، ‌‌نفرت خود را نسبت به بوش نشان داده است. ‌‌
دموکراسی آمریکایی نوعی از سلطه‌گری است که همه چیز را در راستای منافع خود می‌خواهد و در این راه هیچ حقی برای ملت‌ها متصور نیست. ‌‌کدام دموکراسی شما سراغ دارید که آمریکا ‌‌در آن حقوق ملت عراق را رعایت کرده باشد، ‌‌دموکراسی آمریکایی عامل قتل هزاران عراقی و آوارگی میلیون‌ها شهروند بیگناه این کشور است، ‌‌دموکراسی آمریکا ‌‌به معنی بیوه کردن دهها هزار زن عراقی است، ‌‌در حال حاضر نیز میلیون‌ها عراقی در بند این دموکراسی آمریکا ‌‌گرفتار شده‌اند و این اشغالگری همچنان ادامه دارد، ‌‌هنگامی‌که به توافقنامه امنیتی آمریکا ‌‌با عراق نگاه می‌کنیم، ‌‌طبق این توافقنامه نیروهای نظامی آمریکا ‌‌می‌توانند در پادگان‌های عراقی بمانند و نظامیان به خیابان‌ها و شهرهای بغداد وارد می‌شوند و هیچ کس حق اعتراضی ندارد، ‌‌اگر کودکی را کشتند حق دادخواهی نداریم و این همان دموکراسی آمریکایی است. ‌‌هنگامی‌که به آسمان عراق و بغداد نگاه می‌کنیم، ‌‌صدای جولان بالگردها و جنگنده‌های آمریکایی آرامش را از مردم سلب کرده است و هرنقطه‌ای را به بهانه وجود القاعده و تروریست‌ها بمباران می‌کنند، ‌‌زمانی‌که از منتظر الزیدی سؤال شد که چرا کفش پرتاب کردی، ‌‌وی گفت که بوش عراق را اشغال کرده است و ‌باید به زباله‌دان تاریخ بپیوندد. ‌‌اینگونه بود که پرتاب کفش وی در تاریخ جهان و عالم اسلامی ماندگار ماند. ‌‌و در روز آزادی نیز وی بار دیگر بر دربند بودن کشورش تأکید کرد که بحق عراق کشوری اشغال شده است و هرگز روی آرامش را نخواهد دید مگر اینکه نظامیان اشغالگر خاک عراق را ترک کنند. ‌‌
گفت و گو: عبدالحسین مشفق