شرایط این روزهای خودت چطور است؟ چه کارهایی میکنی؟ کمتر در مطبوعات حضور داری.
من حدود شش سال است که کارمند شهرداری بابلسر هستم و در اداره کار میکنم. بعدازظهرها هم به باشگاه میروم و با شاگردانم تمرین میکنم. دوری از مطبوعات هم دلایل زیادی دارد. از وقتی وزنه را زمین گذاشتم خبرنگاران هم کمتر سراغ من آمدند و من هم برای این که حاشیهای برایم ایجاد نشود، ترجیح دادم بیشتر سکوت کنم.
برنامه ات برای آینده چیست؟ مسابقات جهانی تایلند را داریم، اما جای بهادر خیلی در اردو خالی است.
برنامه خاصی برای آینده ورزشیام ندارم، چون دیگر به وزنهبرداری فکر نمیکنم. به مسابقات تایلند اشاره کردید، واقعیت این است که دلم برای وزنهبرداری تنگ شده و دوست دارم بیشتر وزنه بزنم، اما شرایط به شکلی رقم خورده که دیگر نمیتوانم وزنه بزنم و دیگر هم به آن فکر میکنم. با مسائل شخصی زندگیام درگیر هستم.
خیلیها میگویند ما ارزش قهرمانهایمان را نمیدانیم و به راحتی آنها را رها میکنیم. قبول داری؟
کاملا درست است. جابر و سجاد بهروزی، محمدرضا براری و رسول تقیان از وزنهبرداران خوب ما بودند که قدر آنها را ندانستیم. آنها میتوانستند مدالهای خوبی کسب کنند که قدرشان را ندانستیم. وقتی به یاد میآورم که مجید عسگری میتوانست در مسابقات بزرگسالان آمریکا مدال بگیرد تا بعد از محمد نصیری با افتخار از قهرمانی در فوق سنگین و سبک وزن صحبت کنیم، به این، اما و اگرها فکر میکنم، اما این افسوسها همیشه در زندگی ما وجود دارند. امیدوارم شرایط به شکلی تغییر کند که در آینده دوباره حسرت وزنهبرداران کشورمان را نخوریم. انشالله، اما و اگر را از زندگی ورزشی ورزشکاران ما دور شود و دغدغه مالی و مسائل دیگر مطرح نباشد. شرایط به شکلی باشد که همه وزنهبرداران ما فقط برای مدال مبارزه کنند.
تو به حق خودت در وزنه برداری رسیدی یا نه؟
نه. من باید حداقل یک مدال برنز المپیکی میگرفتم و در مسابقات آسیایی هم مدال میگرفتم، اما نشد. در آن برهه زمانی اتفاقات زیادی رخ داد؛ از پارگی رباط تا خط خوردن ها. بعد از یک سال و نیم رییس فدراسیون به من گفت: اشتباه کردم و اعضای شورای فنی هم مصاحبه میکنند که ما بهادر مولایی را اشتباه خط زدیم. این گونه میفهمیم که خیلی از آدمها به خاطر تخصص خود در جایگاهشان نیستند و همه چیز به خاطر رفاقت است. خدا را شکر که مدال مسابقات جهانی را دارم، ولی باور دارم به آن چه که حق واقعی من بود، هرگز نرسیدهام.
هفته آینده انتخابات وزنه برداری برگزار میشود. نظرت در این باره چیست؟
به دو موضوع اشاره میکنم؛ آیا این چهار سال دوباره تکرار میشود؟ یا باید به چهارسال خوب و پرامید که در برابر ما قرار گرفته است، خوشبین باشیم؟
چه کسی برنده انتخابات خواهد شد؟ او باید چه کارهایی انجام بدهد؟
دوست دارم سجاد انوشیروانی رییس فدراسیون شود. او از خانواده وزنه برداری است و تحصیلکرده این ورزش است. حال و روز فعلی ورزش وزنه برداری را میداند. سال گذشته در تیمهای ملی پایه وزنه برداری با سرمربیای مواجه بودیم که برای دوازده سال از وزنه برداری به دور بود. خب برای او خیلی سخت است که با نوجوانان و جوانان ارتباط برقرار کند. حالا تصور کنید ورزشکاری بعد از دو یا سه سال به وزنه برداری برگردد. او دغدغه ورزشکاران همعصر خودش را میداند. بهترین گزینه سجاد انوشیروانی است و میتواند وزنه برداری ایران را کاملا احیا کند تا بتوانیم پشتوانههای ارزشمندی برای پیشکسوتان و ورزشکارانمان داشته باشیم. باید دوباره وزنه برداری را بسازیم تا روزی برسد که در جهان این رشته وقتی اسم ایران میآید، رقبای ما دچار آشوب شوند. از کمیتههای فدراسیون عاجزانه درخواست میکنم خالصانه رای بدهید و به وعدههای توخالی گوش نکنیم. واقعا وزنه برداری ایران در حال نابودی است و در شهرستان ها، مثل گذشته ورزشکاران زیادی نداریم. از اعضای خانواده وزنه برداری تقاضا دارم رای درستی در انتخابات فدراسیون بدهند.
