سرویس فرهنگ و هنر جوان آنلاین: رخداد پویانمایی تهران از ۲۲ سال پیش آغاز به کار کرده و اکنون با برگزاری یازدهمین دوره به برند انیمیشنسازی در ایران تبدیل شده است. پویانمایی در کشورمان چند سالی است که به سمت صنعتی شدن پیش رفته است و اکنون فعالان بازار انیمیشن با هدف تولید آثار مشترک با انیمیشنسازان جوان ایرانی، پا به یازدهمین جشنواره پویانمایی تهران میگذارند. پویانمایی تهران به صورت دوسالانه برگزار میشود، اما میتوان امیدوار بود با روند رو به گسترش تولید آثار پویانمایی در ایران، به زودی این جشنواره به صورت سالانه برگزار شود.
جشنواره پویانمایی این فرصت را به انیمیشنسازان ایرانی میدهد تا از آخرین تحولات در عرصه تولید انیمیشن ایرانی آشنا شوند. ایران اگرچه در زمینه ساخت فیلمهای سینمایی هنوز نتوانسته است همپا با کمپانیهای مهم انیمیشنسازی حرکت کند، ولی در حوزه انیمیشن کوتاه، تولید کنندگان ایرانی توانستهاند در سطح استانداردهای جهانی ظاهر شوند. امسال ساخت ۱۵ فیلم سینمایی انیمیشن که رکوردی از نوع خود در داخل به شمار میرود، گام بلندی در این عرصه به شمار میرود. در همین رابطه محمدرضا کریمی، دبیر جشنواره پویانمایی تهران، میگوید: «امروز بیش از ۱۵فیلم سینمایی به صورت مشارکتی تولید میشود و هر روز تعداد آنها افزایش مییابد. امروزه با توجه به این شرایط اقتصادی بهترین فرصت است که نیروهای کارآمد در تولید مشترک شرکت کنند. خیلی افتخار بزرگی است که در جامعه انیمیشن تکنیکال بودن ما را در دنیا پذیرفتهاند، شاید در سینمای زنده در حال حاضر ۱۵فیلم مشارکتی نداشته باشیم.»
یازدهمین جشنواره پویانمایی تهران توانسته با جمع کردن انیماتورهای ایرانی که به صورت جزیرهای و دور از هم کار میکنند، زمینه را برای همافزایی میان انیمیشنسازهای ایرانی فراهم کند.
عباس جلالی یکتا کارگردان انیمیشن کوتاه «زال و سیمرغ» در مورد آثار حاضر در این دوره از جشنواره پویانمایی میگوید: «بدون شک جشنواره پویانمایی تهران یکی از مهمترین رویدادها در حوزه انیمیشن داخلی در کشور است. این جشنواره همواره جایگاه ویژهای در بین اهالی انیمیشن داشته و به نوعی به یک قرار انیمیشنی مبدل شده است.»
جلالی یکتا میافزاید: «به نظر من انیمیشن باید وارد حوزههای جدیدی در بخش تولید شود. تولید انیمیشن به شکل سنتی و در قالبهای شناخته شده دارای ظرفیت محدودی است، اما میتواند با ورود به حوزههای نوین امروزی مسیر جدیدی را در پیش بگیرد. در این صورت سرمایهگذار خصوصی نیز جذب این حوزه خواهد شد. ناگفته نماند که بخش دولتی هم باید همچنان حمایتهای خود را از انیمیشن حفظ کند و افزایش دهد، اما وابستگی به بخش دولتی باعث رکود در سرمایهگذاری در این بخش خواهد شد.»
از سوی دیگر پرستو کاردگر، کارگردان انیمیشن که در دوره گذشته جشنواره پویانمایی جزو برندگان جشنواره بوده است، میگوید: «جشنواره پویانمایی به عنوان شروع سال تحویل جامعه انیمیشن شناخته میشود، همه فیلمسازان برنامهریزی میکنند تا انیمیشنهایشان را به این جشنواره برسانند تا کارهایشان دیده شود.»
وی ادامه میدهد: «در جشنوارههای دیگر مانند جشنواره فیلم حسنات یا فیلم کوتاه تهران تنها در بخشی کنار فیلمهای کوتاه زنده، مستند یا تجربی، انیمیشن هم به نمایش درمیآید در حالی که در جشنواره پویانمایی تهران منحصراً انیمیشن مهم است.» به نظر میرسد باید از فرصت برگزاری جشنواره پویانمایی تهران، برای ارتقای جایگاه صنعتی انیمیشن در ایران استفاده کرد. محمد خیراندیش، عضو هیئت انتخاب جشنواره پویانمایی تهران میگوید: «اگر انیمیشن ما صنعتی شود و کارگاهها و استودیوهای ثابت داشته باشیم که تنها برای مدتی اجاره داده نشوند بلکه به صورت دائمی مشغول فعالیت باشند، امکان ارتقای محصولات انیمیشن فراهم میشود و بالا رفتن حجم تولید سبب میشود تا تولید ما ضابطهمند شود و هویت بصری پیدا کند.»
