جامعهای که با فضای اقتصادی نامناسبی روبهرو است و اخیراً یک حمله تروریستی را پشت سر گذاشته، نیاز دارد که کسانی این جامعه را به سمت آرامش و امید سوق دهند. طبیعتاً اول از همه، این مسئولیت بر عهده مقامات و مسئولان خواهد بود که به گونهای سخن نگویند که آرامش روانی جامعه را برهم زنند، اما سخنانی از مسئولان پخش میشود که نه تنها به آرامش فضا کمک نمیکند، بلکه به گونهای بدتر فضا را به هم میریزد و تنشزاست و بدبینی و ناامیدی ایجاد میکند. اخیراً یکی از مجریان تلویزیون در برنامهای خطاب به یکی از مسئولان گفته بود «حرف زدن بلد نیستید، حرف نزدن هم بلد نیستید؟!» مروری بر برخی اظهارات مسئولان در همین هفتهای که گذشت، نشان میدهد تا چه حد برخی مسئولان مصداق این وصف گفته شده توسط مجری تلویزیون هستند.
کمیسیون امنیت ملی و حادثه اهواز
اعضای کمیسیون امنیت ملی مجلس برای سخن گفتن در مورد حادثه اهواز از هم پیشی میگیرند. اخبار جلسه محرمانه را بیرون میآورند و بعضاً حرفهای متناقض میزنند. حشمت الله فلاحتپیشه در دو روز اخیر دو مصاحبه کرده است. از وجود تک تیراندازها در اطراف محل رژه و عمل نکردن آنها به دستور فرمانده گفته، بدون آنکه اعلام کند آیا برخورد قضایی با این افراد شده است یا نه.
گفتن از کاستیها و ضعفها خیلی راحت است، اما وظیفه نماینده مجلس این نیست.
او اخیراً هم در نطق میان دستور خود با بیان اینکه جمعه گذشته یکی از مسئولان با افتخار گفت که ۵۰۰ دوربین در ورزشگاه آزادی تهران نصب شده است تا دخترهای پسرنما را هنگام ورود به ورزشگاه بازداشت کنند، گفت که «زمانی که با حسرت و اندوه مشغول بررسی جنایت تروریستی اهواز بودم به این فکر میکردم که حتی اگر یکی از آن دوربینها فضای پشت جایگاه رژه در اهواز را پوشش میداد اینگونه قلب ایران به درد نمیآمد.»
در حالی که اولاً وجود آن تعداد دوربین تکذیب شد. ثانیاً وجود دوربین در تعداد بالا برای بازی حساس و پرتماشاگری، چون بازی استقلال و پیروزی لازم است و یک نماینده مجلس باید بداند که نمیتوان امنیت یک بازی با چند دههزار تماشاگر را رها کرد. ثالثاً چرا باید برای اعتراض به مشکلات امنیتی در رژه اهواز، انتقاد بیجهت به تدابیر امنیتی مکان دیگر کرد و رابعاً آیا واقعاً با وجود دوربین مشکل حل میشد؟ پس چرا وجود دوربینهای متعدد در ساختمان مجلس و حرم امام مانع از حمله داعش به این دو مکان نشد؟!
اظهارات توهینآمیز و بیربط دولتیها
هر روز یک فیلم از وزیر بهداشت میآید که با کسی درشتی کرده یا با غرور حرف زده است. هر بار هم یک توجیهی به میان میآید.
یک بار به پیرمردی که از هزینه بالای فیزیوتراپی گلایه دارد، توهین میشود، روزی دیگر به مردمی که معترض نداشتن مرکز درمانی هستند میگوید باید ممنون باشید و... اظهارات ضدونقیض وزرا در مورد وضعیت اقتصادی و سخنگو نداشتن دولت هم مزید بر علت شده است. واقعاً برای آرام کردن جامعه باید چشم به چه کسانی داشته باشیم؟!
