«. . . مديران دولتي روزه سكوت گرفتهاند. نميدانم چه كسي گفته و آنها از چه ميترسند، اما هر كس در پست دولتي و در هر رده مديريتي كه قرار دارد، بايد بداند طبق قانون و وظيفه شرعي، داراي توانمندي و قدرت بالاست و بايد به وظيفه خود عمل كند و اگر نميتواند و از اخم اين و آن ميترسد و هراس دارد، بايد كنار برود. . . »
اين عبارات بخشي از سخناني رئيسجمهور در جلسه مديران عالي دولت است كه بازتابهاي مختلفي در فضاي رسانهاي كشور داشته است. برخي صاحبنظران سياسي گرچه با ديده ترديد به اين سخنان رئيسجمهور نگريسته و آن را نوعي فرافكني از ناكارآمدي مجموعه دولت ارزيابي ميكنند، اما با اين حال معتقدند اگر فرض روحاني مبني بر ترس مديران دولت را حمل بر صحت بدانيم علت آن از دو حالت خارج نيست: يا مسئوليت براي مديران مدنظر مهم است و تحت هيچ شرايطي حاضر نيستند آن را از دست بدهند لذا رفتاري را تحمل ميكنند تا باقي بمانند، يا داراي نقطه ضعف در مقابل نهادهاي نظارتي هستند و مجبورند باج بدهند يا سكوت كنند تا دچار مشكل نشوند.
محمدجواد لاريجاني، تحليلگر ارشد مسائل سياسي اما نگاه ديگري به اظهارات روحاني دارد. او اين نگاه را نوعي تهديد مديران و وزراي دولت از ناحيه رئيسجمهور ارزيابي ميكند كه به عقيده وي اينگونه رفتارهاي رئيسجمهور با وزرا و تهديد آنها از سيئات دولت قبل است كه در رئيسجمهور كنوني نيز متبلور شده است. لاريجاني كه با خبرگزاري تسنيم گفتوگو كرده، تصريح كرده است: متأسفانه بايد بگويم كه برداشت از صحبت آقاي رئيسجمهور، نوعي تهديد وزراست، به اين معني كه وي ميگويد، اگر حاضر نيستيد از مواضع و آراي ايشان(رئيسجمهور) و سياستها و تصميمگيريهايش دفاع علني كنيد، بهتر است از كابينه برويد. ايشان خطاب به وزرا گفتند كه از چه كسي ميترسيد؟ بنده ميگويم كه در وهله اول از خودِ ايشان (رئيسجمهور) ميترسند، زيرا ممكن است يك وزيري اصلاً برداشت ايشان از يك موضوع را قبول نداشته باشد، تا چه برسد به اينكه از مواضع دفاع كند، حتي يك وزيري ممكن است سياستگذاريهاي رئيسجمهور يا نحوه مديريت وي را قبول نداشته باشد، اما آقاي رئيسجمهور طوري برخورد كرده كه اگر حاضر نيستيد از بنده علني دفاع كنيد، بايد برويد! خيلي از ايشان ميترسند، چرا دنبال لولوي ديگري باشند.
لاريجاني در اين گفتوگو همچنين توهين به وزرا توسط روساي جمهور را يكي از سيئات دولت قبل توصيف كرد و افزود: ايشان(احمدينژاد) نه تنها شأن رياستجمهوري را در دولت قبل پايين آورد، بلكه شأن وزارت را نيز پايين آورد. به يكي ميگفت هلو و به ديگري ميگفت زردآلو! يكي در سفر آفريقا و ديگري در مسير رفتن به اداره عزل ميشد! اصلاً چيزهاي عجيب و غريبي اتفاق افتاد، تنها نتيجه آن اين بود كه وزارت، يك شغل بيوزن ميشد، گويي وزرا همه بايد نوچههاي رئيسجمهور باشند، در حالي كه طبق قانون، وزرا خودشان يك مسئوليت قانوني هيئت دولتي دارند، يعني اگر هيئت دولت چيزي را مصوب ميكند، وزير مستقلاً مسئوليت دارد. لاريجاني با تأكيد بر اينكه «اينها(اقداماتي شبيه به رفتارهاي آقاي احمدينژاد و رفتار اخير آقاي روحاني) روش درستي براي برخورد با وزرا نيست»، خاطرنشان كرد: چه بسا وزرا راجعبه فهم رئيسجمهور، سياستهايش و نيز جايگاه نظارتي حرف دارند.
