در حالي مرحله گروهي ليگ قهرمانان آسيا از ديروز آغاز شده که در فوتبال بايد همواره اميدوار بود و نميتوان به نداشتههايش تکيه کرد. به هر حال فوتبال ايران به جهت پتانسيل نيروي انساني از همه کشورهاي آسيايي بالاتر است، اما به دليل زيرساختها و امکانات با مشکلات فراواني دست به گريبان است. ما همواره با مشکلاتي به نام عوارض بيروني روبهرو هستيم که اين مشکلات به تيمهاي کشورمان در آستانه بازيهاي مهم ضربه ميزند، مانند پرسپوليس که اگر سال گذشته با مشکلات حاشيهاي روبهرو نميشد، چه بسا از نيمهنهايي هم بالاتر ميرفت. در آستانه يک بازي حساس بازيكن محروم ميشود و باشگاه هم با محروميت از دو پنجره نقل و انتقالات مواجه ميشود. اين مسائل به تيم ضربه روحي و رواني ميزند. با توجه به شرايطي كه فوتبال ايران دارد براي موفقيت چهار نماينده کشورمان در آسيا نبايد نااميد بود، اما نگاه خوشبينانهاي مانند اينکه يک تيم ايراني قهرمان شود نيز نميتوان داشت.
البته پس از تماشاي بازيهاي دور اول تيمها در ليگ قهرمانان که در فصل جاري براي اولين بار خارج از ليگ کشورمان مسابقه ميدهند، درباره شرايطي که باشگاههاي ايراني در ادامه بازيهايشان در آسيا خواهند داشت، ميتوان بهتر نظر داد. با اين حال براي شکستن طلسم قهرماني بايد شرايط يک فوتبال مدرن را داشت، فوتبالي که از سه بخش مديريت، برنامهريزي و سرمايهگذاري تشکيل شده باشد كه هرگاه باشگاههاي ايراني اين سه مقوله را با هم داشته باشند، شانس نمايندگان کشورمان براي موفقيت در آسيا بالا ميرود. البته حتي با يک مديريت قوي يا يک برنامهريزي مدون و امکانات مالي خوب نميتوان با قطعيت درباره قهرماني صحبت کرد، اما شانسمان افزايش پيدا ميکند، چون مسلح هستيم و ميتوانيم تا مراحل بالاتر برويم. حالا يک سؤال، آيا چهار نماينده ايران اين سه ويژگي را براي بالا بردن شانس خود در آسيا دارند؟ پاسخ اين سؤال با توجه به شرايط فوتبال در ايران خيلي سخت نيست!
