انتظاراتی که در وزنه برداری قهرمانی کشور برآورده نشد

مسابقات وزنه برداری قهرمانی ایران در حالی به پایان رسید که در این رقابت‌ها پیشرفت رکوردی خاصی نسبت به سال گذشته مشاهده نشد.

به گزارش ایسنا، مسابقات وزنه برداری قهرمانی ایران در سال ۹۶ هم به پایان رسید و تکلیف نفرات برتر هر وزن مشخص شد. یکی از مهمترین مواردی شاید نیاز باشد فدراسیون توجه ویژه‌ای به آن کند وضعیت رکوردی نفرات برتر هر وزن است. اگر رکوردهایی که امسال ثبت شد را با سال گذشته  مقایسه کنیم مشاهده می‌کنیم که در اکثر اوزان تغییرات زیادی را در بهبود وضعیت رکوردی یا ظهور پدیده شاهد نیستیم، از طرفی زمانی که این رکوردها با رکوردهای نفرات برتر مسابقات جهانی ۲۰۱۷ مقایسه می‌شود، تفاوت زیادی به چشم می‌آید.

 برگزاری چنین مسابقاتی نشان می‌دهد که بین نفرات اصلی تیم ملی با دیگر وزنه برداران فاصله زیادی وجود دارد که هر سال این تفاوت کمتر نمی‌شود و به نوعی ثابت باقی مانده است. برای نمونه در دسته فوق سنگین سعید علی حسینی و بهداد سلیمی رکوردهای ۴۵۴ و ۴۵۳ کیلوگرم را ثبت کرده‌اند در حالی که رکورد نفر اول قهرمانی کشور، امسال ۴۰۱ کیلوگرم و در سال گذشته ۴۰۵ کیلوگرم  بوده است و اگر زمانی همین نفرات بخواهند جایگزین فوق سنگین‌های ایران شوند نباید به جایگاهی  بهتر از یازدهم - دوازهمی جهان فکر کنند.

 قطعا یکی از اهداف برگزاری مسابقات قهرمانی کشور شناسایی وزنه بردارانی است که بتوانند به تیم ملی کمک کنند اما در این دو سال اخیر با توجه به رکوردهایی که ثبت شده و البته فاصله‌ای که بین نفرات اصلی تیم ملی و سایر وزنه برداران وجود دارد باعث شده نتوانند به تیم ملی  کمکی کنند چرا که در طول زمان مشاهده کرده‌ایم این نفرات به اردوی تیم ملی تیم ملی دعوت می‌شوند اما چون از لحاظ رکوردی نمی‌توانند انتظارات را در مسابقات بین المللی برآورده کنند از اردو خط می‌خورند و دوباره تکیه فدراسیون به چند  نفر خاص در تیم ملی است.

از این رو به نظر می رسد فدراسیون وزنه برداری باید نگاه کارشناسی‌تری نسبت به قهرمانی کشور داشته باشد و بررسی کند واقعا مسابقات قهرمانی کشور بازدهی لازم را دارد یا صرفا فقط مسابقه‌ای برگزار شده است.