زوجه در صورت فرزنددار بودن زوج، يك هشتم از عين اموال منقول (مثل ماشين، موتور و غيره) و يك هشتم از قيمت اموال غيرمنقول (مثل خانه، باغ، مغازه و غيره) اعم از عرصه (زمين) و اعيان (ساختمان) ارث ميبرد.
در صورتي كه زوج هيچ فرزندي نداشته باشد سهم زن يك چهارم از تمامي اموال است. پس لازم است بعد از مرگ شوهر، علاوه بر اموال منقول كه تقسيم ميشود، اموال غيرمنقول قيمتگذاري شده و يك چهارم يا يك هشتم از اين قيمت به زن داده شود. در مواقعي امكان دارد كه ورثه ديگر متوفي از قيمت گذاري مال غير منقول امتناع كنند.
ماده ۹۴۸ قانون مدني اين امكان را به زن داده است كه حق خود را از عين اموال استيفا كند، پس وي ميتواند در مرحله اول، ورثه را از طريق دادگاه اجبار به قيمتگذاري و دريافت سهم خود كند، در غير اين صورت و ادامه امتناع ورثه، براساس رويه قضايي موجود، زن ميتواند سهم مشاع خود را از عين يعني خود زمين و خانه تملك كند. همانطور كه بيان شد، شرط اصلي براي ارث بردن زن از همسرش وجود زوجيت دائمي بين آنهاست. از مفهوم ماده ۹۴۰ قانون مدني كه قيد زوجيت دائمي را ذكر كرده ميتوان چنين فهميد كه در نكاح منقطع (متعه يا صيغه) هيچ ارثي براي زن وجود ندارد، اما اگر شوهر، زن خود را به صورت رجعي مطلقه كرده و در زمان عده فوت كند، زن از اموال شوهر ارث ميبرد ولي اگر فوت شوهر بعد از انقضاي مدت عده بوده يا طلاق بائن باشد (طلاقي كه قبل از نزديكي بوده يا طلاق زن يائسه، طلاق خلع و مبارات) ديگر زن از مرد در صورت فوت، هيچ ارثي نميبرد. ماده ۹۴۳ قانون مدني اين امر را ابراز داشته است. البته در ماده ۹۴۴ همين قانون آمده كه اگر شوهر در حالي كه به مرضي مبتلاست زن را طلاق دهد و در ظرف يك سال از تاريخ طلاق به علت همان مرض بميرد، زن از او ارث ميبرد حتي اگر طلاق به صورت بائن باشد، به شرط آنكه زن در طول اين يك سال ازدواج نكرده باشد.
