فریدون حسن
زلاتان ابراهيموويچ از بزرگترين مهاجمان فوتبال باشگاهي دنياست، هر چند که بهلحاظ بازيهاي ملي در فوتبال سوئد نتوانست مثمر ثمر باشد اما حضورش در تيم هاي معتبر باشگاهي فوتبال اروپا از او نامي جاودانه ساخته است. زلاتان که آخرين سالهاي بازيگري خود را پشت سر ميگذارد با خداحافظي از فوتبال ملي حالا تمام هم و غم خود را معطوف فوتبال باشگاهي و منچستريونايتد کرده است که البته در اين راه مصدوميتهاي زياد و گاهوبيگاه بزرگترين مانع او محسوب ميشود. زلاتان در گفتوگويي جذاب از شرايط سخت دوران فوتبالش حرف زده است. زلاتان ميگويد: « از شروع فوتبالم با مشکلات زيادي روبهرو بودم از جمله رفتارهاي نژادپرستانه، زماني که مالمو رفتم چون ابراهيموويچ بودم من را قبول نکردند فقط به همين خاطر ولي اگر اندرسون يا اسونسون بودم قبول ميشدم. من براي آنها يک خارجي بودم، بعدها در تمرينات با يکي از هم تيميهايم درگير شدم، پدر او پليس بود و خواستند من را اخراج کنند و جالب اينکه همه اعضای تيم درخواست آنها را امضا کردند، خيلي روزهاي سختي بود.
احساس ميکردم کودکي هستم که مايه ننگ خانوادهاش است، آنها حتي مرا به عنوان انسان هم قبول نداشتند. من ظاهر متفاوتي داشتم. مثل سوئدي ها سفيد نبودم و از اين مسئله رنج ميبردم. بايد 10 برابر بيش از ديگران تلاش ميکردم تا ديده شوم.» ايبرا ادامه داد: «هنوز هم رسانههاي سوئدي با من اين برخورد را دارند، هنوز هم مثل گذشته با من بدرفتاري ميکنند. اگر بازيکن ديگري جاي من بود و دچار اشتباهي ميشد از او دفاع ميکردند اما در خصوص من اينطور نيست.اين نژادپرستي است، يک نژادپرستي خاموش. اين مسئله وجود دارد چون من ابراهيموويچ هستم، اگر غير از اين بود باور کنيد که شرايطم فرق ميکرد و از من دفاع مي کردند.» وي با اشاره به مشکلات اقتصادي خانوادهاش گفت: «آن زمان وضع بدي داشتيم. حتي پدرم مجبور شد که کرايه خانهمان را به من بدهد تا با مالمو براي مسابقه بروم چون باشگاه حاضر نبود به من پول بدهد، حتي به غذا خوردن ما اعتراض ميکردند و من مجبور بودم فقط يک وعده غذا در خانهمان بخورم.»
