ایران میتواند یکی از کشورهای با ساختار فوتبال دنیا لقب بگیرد اما این تنها یک خیال است. وضعیت باشگاههای ما روز به روز بدتر میشود و هیچ کسی هم به فکر آنها نیست. همه میخواهند به صورت موقتی این مشکل را حل کنند که تنها بگویند در دوره آنها اتفاقات به خوبی پیش رفت. بی بند و باری، بینظمی و امثال اینها در رأس فوتبال ایران وجود داشته است که باعث شده در فوتبال ما چنین وضعیتی رخ دهد. اکنون ما باشگاهی در ایران نداریم و مالکان تنها تیمداری میکنند و هیچ نشانهای از باشگاهداری دیده نمیشود. تفکر عامیانهای باعث شد برای افزایش حضور مردم شهرستانها در ورزشگاهها و ورزش فوتبال، تیمهای تهرانی نظیر پاس و سایپا به همدان و کرج انتقال پیدا کنند. معلوم نیست چه شد که با خود این تصمیم را گرفتند اما مطمئناً حضور افراد «اشتباهی» در فوتبال ایران سرمنشأ چنین اتفاقی بود. آنها افرادی بودند و هستند که سابقهای در ورزش و فوتبال نداشته و ندارند.
مطمئناً اگر آب در مسیر خود جاری میشد و افراد درست به روی کار میآمدند نه پاس از بین میرفت و نه فوتبال ایران با چنین وضعی روبهرو میشد. بسیاری از باشگاههای ایرانی را نگاه کنید، بسیاری از بدهیهای این باشگاهها در AFC و فیفا وجود دارد. بدهیهایی که به دلیل حضور افراد نالایق در رأس باشگاهها و فوتبال ایران به وجود آمده است. چنین اتفاقاتی قطعا آینده خوبی را برای فوتبال ایران رقم نخواهد زد. باشگاههای ما هزینههای جانبی زیادی دارند اما مدیریت ناصحیح باعث شده علاوه بر وجود شاکیان و حاشیههای مختلف برای باشگاهها، استقبال مردم نیز از فوتبال ایران کاهش یابد. فوتبال بدون تماشاگر یعنی هیچ. تنها پرسپولیس و استقلال را نمیتوانیم پرطرفدار قلمداد کنیم بلکه ما ۱۶ باشگاه در لیگ برتر و بسیاری تیم دیگر در ردههای پایینتر داریم که به خاطر همین تصمیمات ناصحیح باعث شده بسیاری از آنها هوادار نداشته باشند یا حداکثر دو، سه هزار تماشاگر برای دیدار آنها به استادیومها بیایند. ورزش انگیزه زیادی به جوانان برای فعالیت و پویا بودن میدهد اما خود این عامل انگیزشی باید درست اداره شود و تصمیمگیریهای درستی در قبال آنها گرفته شود.
