نويسنده: ميترا شهبازي
شاخص آلودگي هواي
تبريز مرز هشدار را هم رد کرده و به بالاي
180پی.اس.آی رسيده است. ابرهاي سياهي که خيال کنار رفتن تبريز را ندارد و ميخواهند
تا زماني که شهر در حرکت است، آنجا باقي بمانند. حالا با اين وضعيت اسفبار آلودگي
هواحتي طرح زوج و فرد خودروها هم پاسخگو نيست و مسئولان شهرداري به جاي رفع
مشکلات، تنها بر درد شهر با قطع درختان ميافزايند. معضلي که به بهانه توسعه قطار
شهري در حال وقوع است. در حال حاضر پارک حاشیهای قرهآغاج با تمام درختهایش، نصف
پارک آخونی و... با قطع درختانشان، از ليست فضاي سبز شهري خارج شدهاند. اين نيز
درحالي است که قرار بود قطار شهري احداث شود تا معضل ترافيک و آلودگي هواي کلانشهر
تبريز را برطرف کند، حالا بعد از 16 سال هنوز مردم نتيجه مثبتي از آن نديدهاند.
در حال حاضر گفته ميشود
که از 29 متر مربع سرانه فضاي سبز براي هر تبريزي، تنها 6 متر مربع آن باقي مانده
است. معضلي که تنفس شهر را با مشکل مواجه کرده است. در اين راستا، رئیس سازمان فضای
سبز شهرداری تبريز با اشاره به اينکه وي هم از وضعيت موجود ناراحت است، ميگويد:«
۷۰اصله درخت از بین رفته درحالی که بنظر من یک درخت هم نباید آسیبی ببیند.» محمدحسین
حسن زاده با اشاره به اينکه به زودي اين حذف سرانه سبز شهر را جبران ميکنيم، ميافزايد:« تا یک سال آينده در محلی به نام آرپادرهسی درختانی میکاریم و فضای سبز جدیدی
احداث میکنیم.»
ابر سياه آلودگي هوا
بر سر تبريزيها
حالا با اين شرايط
که مسئولان وعده ايجاد دوباره فضاي سبز را ميدهند، اين نکته حائز اهميت است که کاشت
درختهای جایگزین در مکانهای دور از شهر و دور از دسترس مردم، نه تنها نميتواند
در پاکسازی هوای تبریز مثمر ثمر واقع شود، بلکه هیچوقت زیبایی و کارایی فضای سبز وسط
شهر را هم ندارد. قطاري که در همان ابتداي دهه هشتار قرار بود معضل ترافيک و
آلودگي هوا را برطرف کند، حالا خود به معضلي بزرگ براي مردم تبديل شده است. چرا که
نه تنها اکنون يک به يک درختان را با پيشروي خود بر زمين ميزند، بلکه هنوز هم
خبري از سوت حرکت آن نيست. اين پروژه که از سال 80 کليد خورده است، بعد از گذشت 16
سال و صرف اعتبارات هنگفت 14 هزار و 500 میلیارد ریالی هنوز در همان پيچ اول است. پروژهای
شامل چهار خط اصلی و یک خط در حومه به طول کلی ۱۰۰ کیلومتر که باوجود طرح پیشنهاد اولیهٔ
آن در سال ۱۳۶۹ تا سال ۱۳۷۹ معلق ماند و درنهایت در عملیات اجرایی آن به طور جدي از
سال ۱۳۸۴ آغازشد و در سال ۱۳۹۴ بخشی از آن به بهرهبرداری رسید. بخش ديگري هم در
سال 95 به صورت سوري و براي تبليغات مورد بهرهبرداري قرار گرفت. حالا با اين
شرايط که متروي تبريز همچنان در گير سياستهاي اشتباه و مانورهاي تبليغاتي به جاي
پيشرفت است، شهردار تبريز از اتمام خط يک مترو تا پايان سال 97 خبر ميدهد. پروژهاي
که سالهاست قرار است افتتاح شود و اسير وعدههاي واهي متوليان شده است.
ایرج شهین باهر با اشاره به آلودگی هوای تبریز،
ميگويد:« توسعهی ناوگان حملونقل درون شهری حایز اهمیت بوده که به این منظور در بودجهی
سال آینده ۶۰۰ میلیارد تومان را در نظر میگیریم. اين اعتبار هم قرار است از طریق فاینانس و یا اوراق تأمین شود.» متروي
تبريز پروژهاي که قرار بود دردي از مردم بکاهد، حالا خود جز تشديد مشکلات
دستاوردي نداشته است و بايد ديد پس از اين چه معضلات جديدي را براي مردم ايجاد ميکند؟
