نويسنده: ميترا شهبازي
زمان زيادي به فرا
رسيدن زمستان باقي نمانده است و روستاهاي زيادي هنوز از سادهترين خدمات زيرساختي
چون گاز و راه دسترسي محروم هستند. معضلي که اغلب بوميان مناطق کوهستاني را براي
چندين ماه در برف و بوران حبس ميکند و نميگذارد آنها با هيچ کجاي کشور ارتباط
داشته باشند. درحال حاضر اين دست مناطق در سراسر کشور کم نيستند و ميتوان در اين خصوص
به روستاي مور زرد زیلایی استان کهگيلويه و بوير احمد، شهرستان رودبار جنوب در
استان کرمان، روستای الیگودرز در استان لرستان، روستاهاي سرآقا سيد و چين در استان
چهارمحال و بختياري و غيره اشاره کرد که اغلب 6 ماه از سال را در اوج سرما و نبود
راه دسترسي مبحوس ميشوند. البته اين مشکلي نيست که فقط متعلق به همين چد سال اخير
باشد و سالهاست مردم چنين مناطقي با معضل نبود زيرساخت و امکانات اوليه دست و پنجه
نرم ميکنند. با اين حال هر زمستان ميآيد و ميرود، اما مسئولان تصميمي براي رفع
اين مشکل نميگيرند.
مهاجرت مردم در نبود
راه دسترسي
روستای مور زرد زیلایی
يکي از مناطق محرومي است که بيش از 150 خانوار
دارد و جمعيتي بالغ بر 773 نفر در آن
زندگي ميکنند. با اين حال اين روستا فاقد راه ارتباطی مناسب است و جادههاي قدیمی
و خاکی با بارش اولين برف زمستاني به طور کامل مسدود ميشوند. از اين رو به گفته
مردم منطقه در راستاي رفع اين معضل بارها مسئولان قول داده اند که این مسيرها را آسفالت
کنند تا راه دسترسي مردم با هر برف و باراني قطع نشود، اما متأسفانه آنها هنوز هیچ
اقدامی انجام ندادهاند. فرخیانی يکي از روستاييان در اين خصوص ميگويد:« این روستا
همواره با مشکلات و محرومیتهای زیادی روبه رو است اما هماکنون مهمترین و اولویتدارترین
مشکل نداشتن راه ارتباطی و سوخت زمستانی است.» همين معضل به گفته اين مرد روستايي
سال گذشته جان يک زن مبتلا به پرفشاري خون را در اثر نبود راه دسترسي به درمانگاه
گرفت.
قدرت عمویی، دهیار روستا
نيز با اشاره به اينکه تمام اين کمبودها طي سالهاي گذشته منجر به کاهش جمعيت
روستا شده است، ميگويد:« 173خانوار تحت پوشش دهیاری بهعلت مشکلات و محرومیتهایی
که در این منطقه وجود دارد به 35 خانوار کاهش یافته و به سمت استان اصفهان مهاجرت کردهاند.»
دوبرابرشدن سوخت هم
دردي دوا نمي کند
حالا با اين شرايط
که نه راه دسترسي براي روستا وجود دارد و نه روستاييان از خدمات سادهاي چون
گازرساني بهره مند هستند، به قدري بوميان روستاي مور زرد زیلایی درختان را براي
تامين سوخت قطع کردهاند که اکنون به گفته دهيار روستا اثري از درخت جنگلي در اين
منطقه ديده نميشود و معلوم نيست مردم اين زمستان را بايد چگونه در نبود سوخت و
درخت پشت سر بگذارند؟ به گفته عمويي سالانه به هر خانوار 200 یا 400 لیتر نفت داده
ميشود که این میزان پاسخگوی نیاز مردم نیست. البته در اين راستا لطفالله مسعودی،
مدیرعامل شرکت توزیع و پخش فرآوردههای نفتی کهگیلویه و بویراحمد ميگويد:« امسال میزان
کالا برگ سوخت زمستانی دو برابر شده است و سهم 220 به 440 لیتر و 330 به 660 لیتر افزایش
یافته است.» با اين حال باز هم اين مقدار سوخت به گفته بوميان منطقه دردي را دوا
نميکند. همچنين با نبود راه دسترسي باز هم بيم آن ميرود که در روزهاي سرد سال،
نبود خدمات درماني در دسترس منجر به فوت تعداد بيشتري از روستاييان شود.
همانطور که گفته شد،
اين مشکل تنها مختص به روستاهاي محروم کهگيلويه و بويراحمد نميشود و شهرستانها
و روستاهاي استانهاي بسياري با اين معضل دست و پنجه نرم ميکنند و ضروريست هرچه
سريعتر مسئولان نسبت به رفع اين محروميتها اقدام کنند.
