برگزاري ليگ برتر با کيفيت بالا ميتواند آينده تيم ملي را تضمين کند. ليگ بسکتبال در حالي آغاز ميشود که بايد بازگشت مهرام به گردونه رقابتها را به فال نيک گرفت. اگرچه در اين سالها ليگمان پويايي لازم را نداشته، اما آمدن مهرام اتفاقي خوبي بود. با اين حال جاي خالي تيمهاي شيميدر، شهرداري اراک و تيمهاي اصفهاني خالي است و متأسفانه هيچکس هم علت غيبت اين تيمها را آسيبشناسي نکرده و نميکند. از طرفي بسياري از بازيکنان درجه يک ايراني هم در ليگ برتر حضور ندارند. با توجه به تيمهاي حاضر در رقابتها از هماکنون ميتوان پيشبيني کرد که تيمهاي پتروشيمي و نفت آبادان مدعي قهرماني هستند و سه تيم مهرام، دانشگاه آزاد و شهرداري تبريز براي سوم تا پنجمي ميجنگند. اينکه از حالا بتوانيم چهره تيمهاي برتر رقابتها را مشخص كنيم، يکي از اشکالات بزرگ ليگ است. در حقيقت هدف از برگزاري ليگ بايد تقويت تيم ملي باشد.
در راستاي رسيدن به اين هدف بايد دو فاکتور مهم را مدنظر قرار داد. پويايي رقابتها اولين فاکتور به حساب ميآيد. ما در رنکينگ تيمهاي آسيايي بالاتر از چين هستيم. طبق اين ادعا ليگ برترمان بايد قويتر از چين باشد، در حالي که سطح ليگ چين به هيچ وجه قابل مقايسه با ليگ ايران نيست؛ نه از لحاظ کمي، نه کيفي و نه حتي از نظر امکانات سختافزاري! در واقع برتري ما نسبت به چينيها وابسته به بازيکنان و نسلی قوي است که در اختيار داريم. فاکتور مهم ديگر برنامهريزي و استفاده از همه ظرفيتهاي فني است، در حالي که در بسکتبال ما اهميتي به اين موارد داده نميشود. متأسفانه در بسکتبال ايران جايگاهها عوض شده و آدمهاي کوچک به جايگاهي رسيدهاند که به هيچوجه در حد و اندازههاي آن نيستندو اين در شرايطي است که پيشکسوتان و بزرگان اين رشته خانهنشين شدهاند و با هر صداي مخالف و انتقاد کوچک با شديدترين برخوردها مواجه ميشوند. بهرغم اينکه تمامي اين معضلات و دغدغهها پشت نتايج و موفقيتهاي نسل طلايي بسکتبال پنهان شده، اما اميدواريم با آغاز ليگ برتر، بسکتبال ايران روزهاي خوبي را پيشرو داشته باشد.
