زهرا چیذری
بيهوده نيست كه حسين جنس غمش فرق ميكند؛ هرقدر هم كه زمان ميگذرد انگار داغ سيد و سالار شهيدان هنوز تازه است و هر سال تازهتر هم ميشود. اصلاً انگار حسين خون تازهاي در رگهاي خشكيده همه ما تزريق ميكند و عاشورا بهانهاي است تا دلهامان را به سمت و سوي ضريح شش گوشه حضرت اباعبدالله پرواز دهيم و از تل زينبيه همراه با قافلهسالار كربلا براي آرامش دلهامان «امنيجيب» بخوانيم. اينگونه است كه عشق به حسين و اقامه عزاي حسيني شوري برپا ميكند و هر سال مراسم «روز واقعه» پرشورتر از هميشه برگزار ميشود. عاشوراي امسال اما عجيب حال و هواي نينوا داشت؛ حال و هوايي كه با بازگشت پيكر بيسر شهيد محسن حججي و كربلايي شدن دلهاي مردم شهيدپرور كشورمان بيارتباط نبود.
پاي حسين كه به ميان بيايد همه با سر ميآيند و تا پاي جان هر چه در چنته دارند رو ميكنند تا بلكه حسيني شوند و حضرت عشق به گوشه چشمي آنان را نوازش دهد. حسين (ع) نه فقط مولاي شيعيان و عاشقان اهل بيت است كه مكتب حسيني، مكتبي به گستره تاريخ و پذيراي هر انسان آزادهاي است كه قلبش هنوز زلال باقي مانده است. به همين خاطر هم در ميان دستههاي عزاداران حسيني، در ميان صفوف به هم پيوسته سينهزنان و زنجيرزنان در خيل عاشقاني كه با تمام وجود آمده بودند تا مدال حسيني بودن را بر گردن بياويزند از همه اقشار و همه اديان ديده ميشد. مسيحياني كه چشم به دستان از بدن جداي بابالحوائج دوخته بودند تا اهل سنتي كه خاضعانه در برابر فرزند حيدر كرار اداي ادب ميكردند تا راه و رسم عاشقي را به جا آورند.
نذرهايي كه حكايت از اجابت داشت
ايستگاههاي صلواتي و سفرههاي احساني كه در گوشهگوشه كشور برپا بود، هر كدام حكايتي از كرامت مولاي تشنهكامان و فرزندان و يارانش داشت؛ حكايتي كه اگر پاي نيت صاحبان اين نذورات مينشستي بيترديد زلال اشك گرد و غبار آيينه دلت را شستوشو ميداد و اميد به اجابت در قلبت جوانه ميزد. شيرخوارگان حسيني با لباس سقايي و در آغوش پدر و مادر تمرين عاشقي ميكردند. بوي اسپند و صداي طبل و سنج همه كوچه و پسكوچههاي شهر را پر كرده بود و همه با نهايت اخلاص بهترينهايشان را تقديم عزاداران حسيني ميكردند. چشمها همه گريان بود و دلها خاشع. عاشقان حسيني اما نه فقط در ايران بلكه در ساير نقاط جهان نيز با شور و شعفي وصفناپذير عزاي سيد و سالار آزادگان را برپا كردند.
عكس شهدا زينت محفل عاشوراييان
تصاوير شهدا و به خصوص شهيد محسن حججي شهيد مدافع حرم زينت اغلب دستهها و هيئات عزاداري بود. ياد و خاطره شهداي هشتسال دفاع مقدس و شهداي مدافع حرم به عنوان مصاديق پيروي از راه حسين و قدم گذاشتن در مسير حقانيت گرامي داشته ميشد. آنان كه توانسته بودند خود را به كربلا رساندند تا در كنار تربت پاك حسين و يارانش اقامه عزا كنند. اما خيل عظيم عشاقي كه از كربلا جا مانده بودند خود را به حرم مقدس امام رضا و امامزادگان رسانده بودند تا در معنويت اين فضا روح خود را شستوشو دهند.
چشمهاي گريان زيارت اربعين
حسن ختام مراسم عزاداري سرور و سالار شهيدان اما همچون هميشه اقامه نماز ظهر عاشورا بود. اغلب ميادين و خيابانهاي اصلي در تمامي مناطق كشور با نداي «اللهاكبر» موذن با صفوف به هم پيوسته عزاداران و عاشقان حسيني همراه بود تا عزاي حسين به بهترين شكل اقامه شود. صله اين عزاداري اما زمزمههاي عاشقانهاي بود كه اگر به آن گوش ميسپردي دستگيرت ميشد اين عاشقان به دريافت جواز زيارت اربعين از دست ارباب آزادگان چشم اميد دارند.
