باشگاه حقوقی

قرار كفالت

كفالت، عقدي است كه به موجب آن يكي از طرفين در مقابل طرف ديگر، احضار شخص ثالثي را تعهد مي‌كند؛ ماده 221 قانون آيين‌دادرسي كيفري شرايط پذيرش كفالت اشخاص را با رعايت مقررات ماده مذكور بلامانع دانسته است. در مواردي كه فردي در مظان اتهام قرار مي‌گيرد، قاضي مكلف است پس از تفهيم اتهام به منظور حضور به موقع متهم در تمام مراحل دادرسي يكي از قرارهاي تأمين كيفري را صادر كند.

 

در مواردي كه چنين قراري صادر مي‌شود، مفهوم آن اين است كه شخصي كه صلاحيت قانوني آن براي مقام قضايي احراز شده‌است، در مقابل قاضي تعهد مي‌دهد فرد متهم را در مواقع لزوم نزد مرجع قضايي حاضر كند و در غير اين‌صورت مبلغي كه به عنوان وجه‌الكفاله تعيين شده است، از فرد تعهد‌كننده گرفته‌مي‌شود. در اصطلاح حقوقي به فردي كه چنين تعهدي را بر عهده خود مي‌گيرد «كفيل» گفته مي‌شود. در همين جا بايد يادآوري كنيم كه قرار كفالت در مقايسه با دو قرار التزام به حضور با قول شرف و التزام به حضور با وجه التزام در مرتبه سنگين‌تري است.

 

تفاوت اين قرار با التزام به حضور با تعيين وجه التزام آن است كه در قرار التزام به حضور، خود متهم ملتزم مي‌شود كه اولاً حاضر شود و ثانياً در صورت عدم حضور مبلغ را خودش بپردازد در حالي كه در قرار كفالت پس از معرفي كفيل توسط متهم، كفيل ملتزم مي‌شود اولاً متهم را حاضر كند، ثانياً اگر متهم را حاضر نكرد وجه‌الكفاله را بپردازد.