دنيا حيدري
ايستادن بر سكوي سوم مسابقات جهاني، صداي اعتراض خانواده تكواندو را به فرياد تبديل كرد؛ اعتراضي كه البته بعيد است راه به جايي ببرد وقتي وزير ورزش در واكنشي عجيب برابر آن ميگويد هميشه نميتوان قهرمان شد!
پس از ناكامي در ريو و پنهان شدن مسئولان پشت برنز كيميا، ناكاميهاي تكواندو در جام جهاني باكو و مسابقات جهاني كره جنوبي نيز تكرار شد تا ثابت شود مشكل نه از كادر فني كه از جايي ديگر است كه با رفتن مقانلو و آمدن بيباك هم به قوت خود باقي است. مدافع عنوان قهرماني كه در سال 2015 بر سكوي نخست ايستاده بود، اين بار سوم شد تا داد خانواده تكواندو با انتشار بيانيهاي خطاب به وزير ورزش درآيد.
به داد تكواندو برسيد
منتقدان فدراسيون اينبار نه پولادگر كه سلطانيفر را خطاب قرار داده و از او خواستار حل مشكلات اين رشته مدالآور شدند: «تکواندو، يکي از مدالآورترين ورزشها اين روزها دچار حواشي و اختلافاتي شده و حال و روز خوبي ندارد. حرف از مسابقات جهاني نيست، مشکل به سالها قبل بازميگردد. زمانيكه رياست فدراسيون به تدريج منتقدان را از خود راند و هر دلسوزي را که گلهاي کوچک از شيوه مديريت داشت از جامعه تکواندو طرد كرد. روزهايي است که مديريت اشتباه، جامعه تكواندو را از درون دچار اختلاف كرد اما كسب مدالهاي رنگارنگ رقابتهاي جهاني تكواندو باعث ميشد فدراسيون منتقدان را به سياهنمايي متهم كند. نگرشي كه حكومتي مستبد تشكيل داد تا بسياري از ستارگان و مربيان مجبور به ترک کشور شده و زير پرچم کشوري ديگر مدال المپيك و جهاني بگيرند و از سوي فدراسيون متهم به وطنفروشي شوند! گويا بايد تا آخر عمر ميماندند و براي حضور در يک مسابقه يا اجازه برگزاري يک کلاس مربيگري مجيز رئيس را ميگفتند. بسياري از پيشکسوتان به اجبار خانهنشين شدند.
برگزاري کلاس از آنها گرفته شد، حکم داوري برايشان نميآيد، شاگردانشان برخي مواقع به ناحق از اردوها خط ميخورند و به گونهاي با آنها برخورد ميشود كه انگار دشمني در بند هستند! حتي آنها که در اين چند سال در عناوين مختلف همکاري داشتند، امروز لب به انتقاد گشوده و معتقدند تکواندو با اين شيوه مديريت در حال سقوط با سرعتي سرسامآور است که اگر سکان هدايت آن عوض نشود، اتفاقي به مراتب بدتر رخ ميدهد. پس از المپيك در پي انتقادها، فدراسيون تمام ضعفهايش را پشت تك مدال كيميا پنهان كرد. سناريويي كه بعد از مسابقات جهاني تكرار شد، اما اينبار علاقهمندان تکواندو سکوت نکردند و تصميم گرفتند حرف خود را به گوش شما برسانند. در يک دهه گذشته بدترين نتيجه تکواندو در مسابقات جهاني رقم خورد، اما دريغ از يک عذرخواهي! حال از وزير ورزش تقاضا داريم پيگير مشکلات جامعه تکواندو باشد و با اصلاح اساسنامه فدراسيون، شرايطي فراهم آورد که هر شخصي بيش از دو دوره نتواند در رأس امور قرار گيرد و به اين صورت از بروز مشکلاتي که امروز دامن تکواندو را گرفته، جلوگيري به عمل آيد. ضمن اينكه از وزير ميخواهيم در جلسهاي، به حرفهاي رياست فدراسيون گوش دهد تا متوجه شود که ما نه دنبال سهمخواهي هستيم و نه دنبال پست و مقام. شما کافي است نگاهي به اسامي مخالفان امروز رياست فدراسيون بيندازيد تا متوجه شويد چقدر از سرمايههايي که براي موفقيتشان زحمت کشيده شده و با هزينه بيتالمال تبديل به چهرههاي ماندگار ورزش شدهاند، امروز خانهنشين شده و جز منتقدان سياست فدراسيون هستند.
سومي هم بد نيست
البته منتقدان پولادگر در حالي براي حل مشكلات تكواندو به وزير ورزش متوسل شدهاند كه سلطانيفر در صحبتهايش ميگويد هميشه هم نميتوان قهرمان شد و اين بدان معناست كه جامعه تكواندو نبايد خيلي به تغيير در رأس مديريت تكواندو اميدوار باشد، چراكه به نظر نميرسد وزير ورزش نگرانيهاي چنداني بابت نتايج رقم خورده اخير داشته باشد: «انتظارات از تکواندو بالاست چون قهرمان جهان بوده. اين انتظارات نبايد هميشه باشد براي مثال تيمي مانند برزيل که پرافتخارترين تيم جهان در تمام ادوار است در جام جهاني 2014 و در ميزباني خود، 7 بر 2 در خاک کشورش به آلمان باخت و چهارم شد. بنابراين يک کشور نميتواند همواره در يک رشته قهرمان باشد. اينکه ما فکر کنيم تکواندو ما هر سال قهرمان دنيا شود و کشورهاي ديگر مينشينند نگاه ميکنند، اشتباه است. البته ما يکسري اختلافاتي در تكواندو داريم که گفتيم يک مجموعهاي بررسي دقيقتري داشته باشند که اگرچه امسال مدال طلا نياورديم سوم جهان شديم. اين کشور همسايه ما هم که از دوستان ما سود ميبرد بعد از ما قرار گرفت. افتخاري که در اين دوره براي ما رقم خورد، مدال نقره کيميا عليزاده بود که همانند المپيک افتخارآفريني کرد و اين بار اولين نقره بانوان در جهان را به دست آورد. در حالي که اگر مصدوم نبود ميتوانست مدال طلا هم بگيرد و اين موفقيت بزرگي براي تکواندوي ما بود.»
