دنيا حيدري
با وجود گذشت نزديك به يك هفته، واكنشها به ناكامي تيم ملي تكواندوي ايران در مسابقات جهاني كره جنوبي ادامه دارد، چراكه نه فقط ايران بدون كسب طلا در بخش مردان روي سكوي سوم ايستاد كه باز هم تكواندوكاران نامي آن موفق به كسب عنوان يا مدالي نشدند و اين زنگ خطري جدي به حساب ميآيد، اما در شرايطي كه ويرانگرها و سوناميها نتوانستند مدال و عنواني بگيرند، ميرهاشم حسيني كه انتظار زيادي از او نميرفت، موفق به كسب نقره شد. تكواندوكاري كه ميگويد شانس طلا داشت: «از نقره راضي نيستم، تمام تلاشم براي كسب طلا بود، اما مصدوميت مچ پا خيلي آزارم داد. مسئلهاي كه در فينال تشديد شد، اما با اين وجود اگر داوري فينال عادلانهتر بود، طلا ميگرفتم.
فدراسيون و كادر فني از عملكردم راضي بودند، اما خودم از خودم راضي نيستم، چون طلاي جهان را ميخواستم. البته اين نخستين حضورم در رقابتهاي جهاني بود و تجربه بزرگي از اين ميدان بزرگ کسب کردم. در كل ميتوانم بگويم كه در اين مسابقات بدشانس بوديم. نميخواهم به عملكرد تيمي ورود کنم، اما واقعاً با بدشانسي مواجه شديم وگرنه نتايجي بهتر از اين کسب ميکرديم.» مهماندوست، سرمربي ايراني آذربايجان كه تيمش بهرغم كسب طلا يك پله پايينتر از ايران قرار گرفت، اما معتقد است كه اوضاع ناآرام تكواندو دليل عدم موفقيت آن است: «در آذربايجان واقعاً دستم خالي است.
با اين وجود تمام تلاشم را براي كسب بهترين نتيجه ميكنم. دوست دارم باز هم در ايران مربيگري كنم، اما اوضاع آنقدر بد است که حتي اگر من حاضر شوم با وجود تمام موضوعات گذشته برگردم، بساط تغيير نميکند. فضا آنقدر مسموم است که از دست هيچکس کاري برنميآيد. در جايي که يک عده با رئيس فدراسيون مشکل دارند، بازيکنان با مربيان، مربيان با بازيکنان و مثلاً مربيان با فدراسيون که نميشود کار کرد. همه بد هم را ميگويند و اصلاً نميدانم تاکنون چگونه کارها با اين شرايط پيش رفته است. در رقابتهاي جهاني، همه در خواب قهرمانيهاي گذشته بودند و متأسفانه نتيجه آن شد که ديديم. ما بايد هميشه يک گام از حريفانمان جلوتر باشيم، زيرا تکواندوي دنيا بهسرعت در حال حرکت است و اگر کمکاري کنيم حتماً جا ميمانيم. در دو سال اخير تيم روسيه را زير نظر دارم و متوجه سرمايهگذاري عظيم روسها در اين رشته شدم. در رقابتهاي يونان روسها با 500تکواندوکار در بخشهاي مختلف حاضر شدند و در ديگر رويدادها نيز معمولاً با بالاي 100 تکواندوکار حاضر ميشوند؛ ما در چنين شرايطي چه کرديم؟! تنها بهدنبال دعوا و اختلاف و درگيري بوديم.»
