به گزارش خبرنگار ما، ششم خردادماه سال 83، مأموران كلانتري 108 نواب از قتل پسر 19 سالهاي به نام نيما باخبر و در محل حاضر شدند. يكي از شاهدان گفت: نيما مشغول تعمير كولر مغازهاش بود كه چند نفر با چاقو و شمشير به او حمله كردند.
من ديدم كه يكي از مهاجمان با چاقو به نيما ضربه زد و بعد همگي فرار كردند. با انتقال جسد به پزشكي قانوني مشخص شد مقتول بر اثر اصابت چاقو به چشم راست و ضربه مغزي فوت كرده است.
در تحقيقات بعد معلوم شد كه نيما با دايي دختر مورد علاقه خود اختلاف داشتهاست و چند بار با هم درگير شدهاند. بنابراين مرد جوان كه پويا نام داشت، تحت بازجويي قرار گرفت. او قتل را انكار كرد و گفت: نيما ادعا داشت به خواهرزادهام علاقهمند است. از او خواستم مزاحم خواهرزادهام نشود و با او كاري نداشته باشد، اما او توجهي نداشت و مزاحم ميشد. از رفتارهاي او خسته شده بودم، اما نقشي در قتل او نداشتم.
در شاخه ديگري از تحقيقات چند نفر ديگر هم بازجويي شدند، اما از آنجا كه مداركي عليه آنها موجود نبود، آزاد شدند.
با گذشت 13 سال از حادثه و در حالي كه تلاش پليس براي بازداشت عاملان حادثه ناكام مانده بود، اوليايدم از قاضي رسيدگيكننده درخواست كردند تا ديه مقتول از بيتالمال پرداخت شود،بنابراين پرونده به شعبه چهارم دادگاه كيفري استان تهران فرستاده شد.
در جلسه رسيدگياي كه روز گذشته برگزار شد، ابتدا اوليايدم در جايگاه حاضر شدند و در خصوص درخواستشان به قاضي عبداللهي رياست دادگاه گفتند: پسرمان با كسي خصومت نداشت و آزارش به كسي نرسيده بود. در اين سالها مأموران خيلي تلاش كردند، اما قاتل پسرمان شناسايي نشد. نميخواهيم خون او پايمال شود به همين دليل درخواست پرداخت ديه از بيتالمال را داريم. در پايان اين جلسه هيئت قضايي بعد از شور با درخواست اوليايدم موافقت كرد تا ديه از بيتالمال پرداخت شود.
