نويسنده: غلامرضا مؤمني
هفته اول رقابتهاي ليگ جهاني نشان داد همانطور كه انتظار ميرفت، اكثر تيمها بعد از المپيك با پوستاندازي و جايگزين كردن نفرات جوان به جاي بازيكنان باتجربه خود پاي به ميدان بگذارند. به همين جهت هدف اكثر مربيان حاضر در اين رقابتها شناسايي تركيب خود و رقبا بود و همين مسئله باعث ميشود تا خيلي نتوان روي نتايج كسب شده روي هفته اول مانور دارد. اما از هفته دوم، عيار واقعي تيمها مشخص ميشود. تيم ايران نيز اگرچه در بازي اول برابر ايتاليا خوب نبود و در دريافت و توپرساني به معروف نتوانست عملكرد خوبي داشته باشد و به همين دليل در حمله هم با مشكل مواجه شد و در دفاع هم ضعيف بود، اما بازي به بازي بهتر شد به طوري كه در ديدار با برزيل، توپهاي ارسالي به معروف آمار بهتري داشت، اما همچنان برگشتيها نقطه ضعف تيم بود. با اين وجود با روند رو به رشدي كه تيم ايران در پيش گرفته بود، ديديم كه در بازي سوم توانست بدون حضور ستارههايي چون معروف و شهرام محمودي و موسوي و... بسيار كماشتباه ظاهر شده و بهترين نتيجه را كسب كند. اين نشان ميدهد كه تيم ايران به يك خودباوري هم در زمين مسابقه و هم روي نيمكت نياز دارد. در دو بازي اول برابر ايتاليا و برزيل انتقادهاي زيادي به سرمربي تيم ملي بابت عدم تعويض و استفاده از نيمكت نشينانش شد. گويا كولاكوويچ اعتقادي به تعويض و بازيكنان ذخيره خود نداشت اما در بازي سوم وقتي ناچار به استفاده از آنها شد، ديد كه ميتواند با اعتماد به نيمكت ذخيرهها نتيجه قابل قبولي كسب كند. حالا اين خودباوري وجود دارد و با توجه به اينكه بازيهاي هفته دوم در ايران است و حريفان تيم ملي در تهران به سختي حريفاني كه در ايتاليا به مصاف آنها رفت نيستند، ميتوان به كسب حتي سه برد خانگي نيز اميدوار بود. واقعيت اين است كه بازيكنان ايران توانايي و پتانسيل بالايي دارند و فقط نياز به اندكي خودباوري و اعتماد به خود دارند تا در كنار تلاش و كوششي كه ميكنند، به موفقيت دست يابند. موفقيتي كه اميدواريم در ايران شاهد آن باشيم تا شانس صعودمان بيشتر شود.
