فريدون حسن
كافي است با يك جستوجوي ساده در فضاي مجازي با مقدار قابل توجهي تصاوير از سياستمداران برجسته جهان در لباس ورزشي و قامت يك ورزشكار روبهرو شويد.
اين خاصيت ورزش است. ميدان ورزش، مسيري ميانبر است براي نزديك شدن به مردم و تحميل خواستهها و علايق حزبي سياسيون دنيا به آنها. اينكه شخص اول اجرايي يك كشور در حالي كه همه به ژست كت و شلواري و كراوات بسته او عادت كردهاند ناگهان در هيبت يك ورزشكار با لباس عرق كرده لبخند بر لب و خسته از فعاليت بدني ظاهر شود به خودي خود براي جلب اعتماد مردم كوچه و بازار كافي است. تصويرهاي رؤساي جمهور قديم و جديد كشورهايي چون امريكا، انگلستان، فرانسه، آلمان، روسيه و حتي وزراي پركار و مطرح آنها حين ورزشهايي چون بسكتبال، بيسبال، تنيس، گلف، فوتبال، رشتههاي رزمي و ... كم نيست اما وقتي اين تصاوير به ظاهر زيبا و فريبنده را در كنار تصميمهاي سياسي و جنگافروزانه آنها قرار ميدهيم آن وقت است كه ميتوان راحتتر به اين نتيجه رسيد كه اگر هم نامي از ورزش به ميان ميآيد صرفاً به عنوان يك تفريح شخصي، استفاده ابزاري و عوامفريبي است نه اينكه برنامهاي پشت آن براي اعتلاي ورزش وجود داشته باشد. از فوايد ورزش براي سياستمداران همين بس كه حتي در برگزاري رقابتهاي بزرگي چون المپيك و جام جهاني و بازيهاي قارهاي نيز فرصت را براي عوامفريبي و بيان حرفهاي قشنگ از دست نميدهند. آنها ميآيند و منشور پهلواني، قهرماني و مردمداري قرائت ميكنند اما ...
حقيقت اين است كه نهادينه شدن ورزش در كشورهاي اروپايي و امريكايي و رشد روز افزون و نتيجهگيريهاي فوق تصور آنها در المپيك و رقابتهاي جهاني هيچ ارتباطي با مردان رده بالاي سياسي آنها ندارد، حقيقت اين است مرداني كه تصاوير آنها در قامت ورزشكار بيرون ميآيد نه در مبارزات انتخاباتي، نه در مناظرهها و نه در زمان به دست آوردن كرسي قدرت هيچ برنامهاي براي ورزش ندارند. ورزش پلي است براي رسيدن به خواستههاي سياسي. فرصتي است براي عوامفريبي و شعار اينكه «مردم ما كنار شما هستيم» ولي همين چهرههاي خندان در جاي جاي دنيا كشتار به راه مياندازند و خروارها بمب و گلوله بر سر مردم ميريزند.
بايد تصاوير به ظاهر زيباي سياسيون ورزشكار را بهتر ديد، تصاوير منزجركنندهاي كه حقيقت پنهان شده در آن را بايد شناخت، بايد زجر مردم افغانستان، مصيبتهاي ناتمام مردم سوريه، يمن و عراق، گرسنگيهاي آفريقا، بايكوت فرياد حق طلبان را پشت ژستهاي ورزشي امثال اوباما، جان كري، ماكرون، كامرون، بلر، پوتين و مركل ديد، آن وقت ديگر نميتوان به راحتي به آنها خنديد. جهان سياست ارزشي براي ورزش و ميدان پاك آن قائل نيست و هر بار هم پا به آن گذاشته ورزش را نيز آلوده و از مسير منحرف كرده است. ميدان ورزش ميدان پاكيهاست هر چند اين ميدان پاك در دنياي امروز دستمايه و بازيچه سياستمداراني شده كه از آن استفادههاي خاص خود را ببرند و بيشتر و بهتر بتوانند به جهان حكمراني كنند، جهاني كه بايد به خواست و تمايل آنها پيش برود والا محكوم به نابودي و فناست. از دخالتهاي بيجا و مشمئزكننده سياسيون در ورزش جهان همين بس كه هر روز آمار دوپينگ و لابيگري بالا ميرود، هر روز به ميزان رشوه و تجارتهاي فاسد جهان ورزش افزوده ميشود و جالب اينكه هر روز شاهد رسوايي بيشتر همين چهرهها به خاطر دخالتهاي بيجايشان در تصميمگيريهاي ورزشي جهان هستيم. حالا بايد بهتر به تصاوير سياسيون ورزشكارنما نگاه كرد، تصاويري كه تنها مايه تأسف و ننگ جامعه جهاني ورزش هستند.
