نتيجه همه پرسي تركيه نشان داد كه رجب طيب
اردوغان دست كم مي تواند تا سال 2029 در قدرت باقي بماند. تغييرات قانون اساسي در
تركيه اين فرصت را به رئيس جمهور تركيه داده است كه قدرت را به شكل فردي و شخصي در
اختيار بگيرد و در اين ميان مخالفان را حذف يا تضعيف كند. حتب با وجود اينكه نتيجه
همه پرسي و آراء مخالفان و موافقان بسيار نزديك بوده و اردوغان تنها با يك درصد موفق
به گرفتن آري شده است.
به هر جهت نتيجه اين همه پرسي از سه منظر قابل
تحليل است: داخلي، منطقه اي و بين المللي. در سطح داخلي، احزاب مختلف از كردها تا
آتاتوركيست ها اين فضا را تحمل نخواهند كرد. در حال حاضر نيز نسبت به نتيجه همه
پرسي اعتراض و تاكيد دارند كه تقلب صورت گرفته است. همچنين نسبت به فضاي بسته دوره
پيش از همه پرسي و در اختيار قرار ندادن موقعيت براي تبليغ آنها معترض هستند.
اين طيف ها تاكيد دارند كه اردوغان سياست را در
كشور فردي كرده و به سمت ديكتاتوري و حذف ديگران پيش مي رود. اين موضوع نشان مي
دهد مخالفان در آينده چالش هاي جديدي را براي رئيس جمهور فعلي ايجاد خواهند كرد و اين
تنش ها حتي ممكن است به سمت درگيري ها پيش برود. از طرفي كردهاي مخالف كه تمايل
زيادي به استقلال و جدايي از تركيه دارند، هر نوع تمركز قدرت اردوغاني را نمي
پذيرند. زيرا معتقد هستند كه اين شخص به سمتي پيش خواهد رفت كه خواسته هاي چندين
دهه اي آنها را برباد خواهد داد.
اين موضوعي است كه باعث شده اروپا و امريكا نيز
در كنار كردها قرار بگيرند و جبهه اي عليه اردوغان ايجاد شود. بنابراين چالش هاي
تركيه كنوني از اين منظر بين المللي مي شود. بخصوص كه اردوغان و تيم وي به شكل
آشكارا با مقامات اروپا درگير شده و آنها را با نازيسم مقايسه و به تحركات ضد
دموكراتيك منتسب كرده است. در حال حاضر اتحاديه اروپا به طور قطع اين را پذيرفته
است كه تركيه را از فهرست مذاكرات براي پيوستن به اتحاديه حذف كند.
همزمان امريكا نيز در سوريه به گونه اي عمل مي
كند كه مخالف سياست هاي منطقه اي تركيه است. در حالي كه اردوغان در منطقه به سمتي
پيش مي رود كه درگيري با برخي از همسايگان را افزايش خواهد داد، عراق و سوريه از
جمله آنها هستند. نسبت به ديگر همسايگان نيز، اردوغان بر مبناي مقتضيات زمان عمل
خواهد كرد و هر جا منافع حكم كند به آنها نزديك شده و در غير اين صورت دور مي شود.
تركيه اين سياست را با روسيه نيز انجام خواهد
داد، البته روسيه از اين موضوع آگاه است اما با توجه به اينكه به دنبال جدايي
متحدان سنتي و قديمي غرب و كشاندن آنها به سمت خود است به شكل كج دار و مريز سياست
هاي تركيه را تحمل مي كند. اين در حالي است كه چنين سياست ها و رويكردهايي از سوي
تركيه كنوني حس بي اعتمادي عميقي را نسبت به آن در سطح بين الملل ايجاد خواهد كرد و ممكن است در آينده تنها بماند.
