نویسنده: فریدون حسن
مدال برنز كيميا عليزاده در المپيك ريو از آن دست مدالهايي است كه تا سالها فراموش نميشود، نه از اين بابت كه عليزاده اولين بانوي مدالآور المپيكي ايران بود. بلكه به اين خاطر كه عليزاده با كسب اين مدال توانمندي بانوي ايراني را ثابت كرد، بانوي ايراني كه با كمبودها، سختيها و برخي كجانديشيها روبهروست. عليزاده حالا پس از گذشت هفتماه از المپيك و در روزهايي كه خود را آماده حضور در رقابتهاي آينده ميكند در گفتوگويي راديويي از حسرتي حرف ميزند كه پس از حضور روي سكو داشته است او ميگويد: «لحظهاي كه روي سكو قرار گرفتم حس غرور داشتم چون توانستم ثابت كنم كه دختران و خانمهاي ايراني هيچ محدوديتي ندارند و بهرغم وجود تمامي مشكلات آنها پيشرفت ميكنند و هيچ چيز نميتواند مانع از روند پيروزيهاي آنها شود.» بانوي اول تكواندوي ايران از اهدافش هم ميگويد: «هدف نزديكم مسابقات جهاني و آسيايي و هدف دورم دو المپيك بعدي است، البته هدف اصليام بالاتر از اين حرفهاست، ميخواهم نامم در تاريخ ماندگار شود چه به لحاظ اخلاقي و چه به لحاظ فني و ورزشي، اميدوارم خداوند اين توانايي را به من بدهد تا براي ايران افتخارآفريني كنم و مدال به دست بياورم.»