
معتقدم مطرح كردن معضلات، بهتر از مخفي كردن آن است. وقتي مسائل اجتماعي مخفي ميشوند، فقط در موردش حرف نميزنند وگرنه اكثر مردم ميدانند كه اين معضلات وجود دارد. با مخفيكاري اين اعتماد مردم است كه از دست ميرود. از سوي ديگر عدهاي نادانسته به دام اعتياد گرفتار ميشوند. مخفي كردن معضلات اجتماعي به نفع كساني است كه ميخواهند با فروش موادمخدر جيبشان را پركنند نه به نفع كساني كه در معرض آسيب هستند. ماهيت موادمخدر بايد علني و به چالشهاي بيروني كشيده شود تا مردم هم در مبارزه با آن مشاركت كنند.
البته اطلاعرسانيها بايد دقيق، به موقع و متناسب با سنين افراد باشد، مبارزه با مواد مخدر بايد به موارد درسي اضافه و در مدارس آموزش داده شود. مواد مخدر بچههاي راهنمايي را هم تهديد ميكند و سراغ دارم بچههايي كه در اين سنين معتادند. چرا؟ چرا يك نوجوان بايد گرفتار اعتياد شود؟ مسلماً به اين دليل است كه نميدانسته مصرف اين مواد در آينده چه بلايي به سرش ميآورد. در حقيقت ماهيت مواد مخدر را نميشناخته و از آن استفاده كرده است. وقتي ميبينيم سن آسيبپذيري موادمخدر طبق آمار رسمي به 15 سال رسيده است، پس آموزش عدم سوءمصرف از اين سن آن بايد شروع شود. حتي اگر دانشآموزان از دبستان آموزش ببينند ديگر در سنين نوجواني در معرض خطر استفاده از مواد مخدر قرار نميگيرند.