ايران تنها قرباني سرمبان بود و بس، چراكه حالا سوريه در كوالالامپور از ازبكستان پذيرايي ميكند و ديگر در آن زمين باتلاقي كه از موش گرفته تا سگ در آن پرسه ميزدند، خبري نيست. نه چون تجربه بازي با ايران اين تيم را به فكر آن انداخته باشد كه براي برگزاري ديدارهايي بهتر و باكيفيتتر يا كم كردن احتمال مصدوميت بازيكنان خودي يا حريف زميني ديگر را برگزيند. چراكه همانطور كه خبرنگاران ايراني در كنكاش با مسئولان كنفدراسيون فوتبال آسيا به آن پي برده بودند، زمين بازي با ايران درست زميني بوده كه سوريها خود بر ميزباني در آن اصرار داشتهاند. اتفاقات بازي با سوريه البته بيش از آنكه به بازيهاي رواني و برنامههاي خاص اين تيم در خارج از زمين براي گرفتن امتياز از ايران برگردد، به عدم توانايي مسئولان ايران در گرفتن امتياز از AFC برمي گردد و يك بار ديگر ضعف ايران در كنفدراسيون فوتبال آسيا را به تصوير ميكشد!
فوتبال ايران اين روزها از لحاظ فني در جايگاه بسيار خوبي قرار دارد. تيم ملي بازيهاي مقدماتي جام جهاني را با بهترين نتايج پشت سر ميگذارد، در رنكينگ هم به رتبههاي درخور توجه ميرسد، اما خارج از مستطيل سبز همچنان براي گرفتن حق خود ناتوان است و بهرغم آنچه انتظار ميرود، نميتواند به كوچكترين موفقيتي در خصوص گرفتن حق مسلم خود دست يابد و همواره بايد با گردن كج، شاهد حقخوريهاي فاحشي باشد كه يكي پس از ديگري به فوتبال ايران روا ميدارند. بدون شك در گرفتن حق فوتبال ايران، لابيهاي زيادي ميشود، خصوصاً از طريق كشورهاي عربي حاشيه خليج هميشه فارس كه در دشمني با كشورمان يد طولايي دارند و حالا نيز به پشتوانه خصومتهاي عربستان، داستانهاي خصمانهاي را دنبال ميكنند، اما آنچه كه در اين ميان حائز اهميت است، نه رفتار خصمانه و كاملاً قابل انتظار دشمنان، كه عدم توانايي مسئولان داخلي فوتبال ايران است. مسئولاني كه عادت دارند به خوابيدن در باد پستهاي تشريفاتي و لبخندهاي ظاهري و عكسهاي يادگاري اما وقت عمل كه ميرسد، ناله سر ميدهند كه اتفاقات براساس دشمنيها با ايران است كه رقم ميخورد. حال آنكه دشمنان قسمخورده فوتبال ايران نه به دليل تواناييهاي بالايي كه دارند كه به جهت ضعف ديپلماسي ورزشي ايران است كه ميتوانند راه و بيراه به موفقيتهاي چشمگير دست يابند.
دشمني عربستان با ايران و امثال آن مسئلهاي كاملاً واضح و مبرهن است، مسئلهاي كه باعث گرفتن حق طبيعي ميزباني ايران در بازيهاي جام باشگاههاي آسيا شد، اما انتخاب داور عرب زبان براي بازي با تيمهاي عربي نظير سوريه، يا داور استراليايي كه سابقه خوبي از قضاوت براي ايران نداشت، سكوت كنفدراسيون فوتبال آسيا و همچنين ناظر فيفا در مقابل زمين سرمبان كه بدون شك داور عراقي نبايد اجازه برگزاري بازي در آن را ميداد و مسائلي نظير آن جز به ضعف مسئولان ورزش ايران برنميگردد. مسئولاني كه از قضا يكي از آنها صاحب يكي از صندليهاي AFC نيز است، اما در پي اتفاقات اخير بارها ثابت شده پستي كه او بدان افتخار ميكند جز يك صندلي تشريفاتي براي يك تماشاگر صرف نيست كه اگر بود، شايد شاهد اتفاقات اينچنيني يا حداقل خوردن حق فوتبال ايران در بين برترينهاي آسيا آن هم با دلايلي كاملاً مضحك و خندهدار نبوديم. مشكل فوتبال ايران امروز عدم نفود در كنفدراسيون فوتبال آسيا و فيفاست؛ مسئلهاي كه حتي سرمربي تيم ملي نيز بارها و بارها بدان اشاره كرده است. تاج اگرچه چند مرتبه بهطور شفاهي از اين مسئله گله كرده و مدعي است نميتواند شاهد اين گونه حق خوريها باشد اما فوتبال ايران براي گرفتن حق مسلم خود به چيزي بيش از صحبتهاي شفاهي با رسانههاي داخلي نياز دارد. فوتبال ايران به عزمي جزم و همتي متعالي براي گرفتن حق مسلم خود خارج از ميدان نبرد دارد؛ مسئلهاي كه بزرگترين ضعف فوتبال در طول سالهاي اخير بوده است!
