از غارتگران بيتالمال تا انحرافيها، يا ذخيره انقلاب معرفي ميشوند يا افتخار ملي ! داستان اين القاب و الفاظ اعطايي سر دراز دارد، اما واقعاً چه كساني يا چه نهادهايي به امثال صدقي و صفدر حسيني كه ميلياردها تومان با غارت بيتالمال به جيب زدهاند يا كساني نظير ملكزاده كه به دليل فساد از كار بركنار شده و سابقه بازداشت هم دارند، اين القاب پرطمطراق را اعطا ميكنند؟!
حدود يك ماه قبل مراسمي در سالن تفاهم تهران با عنوان «همايش رونمايي از كتاب اقتصاد مقاومتي و برجام و تجليل از دكتر ملكزاده» با حضور جمعي از چهرههاي فرهنگي و دانشجويان دانشگاه آزاد و عدالت برگزار شد.
برگزار كنندگان اين مراسم تأكيد داشتند كه قرار است در اين همايش محمد شريف ملكزاده به عنوان يكي از مفاخر علمي كشور ثبت و مورد تجليل قرار بگيرد؛ البته به شيوه مراسمهاي رسمي حتي تمبر يادبود اين تجليل نيز آماده و توسط يكي از مسئولان اداره پست رونمايي شد و توسط حاضران به امضا رسيد.
در اين مراسم تقريباً تمامي سخنرانان ملكزاده را با عناويني نظير، استاد بينظير، نابغه بزرگ و اولين مخترع بينالمللي مورد خطاب قرار ميدادند؛ تعابيري كه برخي از حاضران در همايش از بيان آنها متعجب شده بودند.
نكته جالبتر اين همايش، رونمايي از كتابي بود كه ملكزاده به خاطر آن افتخار ملي شد. كتاب اقتصاد مقاومتي و برجام؛ كتابي 500 صفحهاي كه حدود 300 صفحه از آن به طور كامل بازخواني بيانات رهبر معظم انقلاب پيرامون برجام است و ديگر بخشهاي آن نيز به گواهي قسمت منابع و مآخذ همين كتاب، برگرفته از مقالات كارشناسان و شخصيتهاي علمي است كه در رسانههاي كشور منتشر شده است !
اين مراسم ظاهراً و بنا بر اخبار منتشر شده از سوي دبيرخانه دائمي مفاخر و فرهيختگان و با مشاركت دانشگاه عدالت برگزار شده بود؛ هرچند تأسف اين مراسم به قدري بود كه هيچ نهاد و ارگاني مسئوليت آن را به طور كامل بر عهده نگرفته است. بعد از اين مراسم، اما سهشنبه شب جلسه ديگري ترتيب داده شد كه باز هم در آن از محمد شريف ملكزاده به عنوان افتخار ملي تجليل شد! اين بار دانشگاه عدالت و جمعي از فارغالتحصيلان دانشگاه آزاد و قضات در اين مراسم حضور مستقيم داشتهاند.
نانوشته نبايد گذاشت كه سخنگوي دولت هم پيش از اين غارتگران بيتالمال و مطروديهاي ملت را ذخاير انقلاب معرفي كرده بود، آن هم علناً و فاش و در انظار همگان و با خنده و استدلال !
اگر چه اعطاي نشانهاي ملي به افراد داراي قوانين و آييننامههاي خاص خود است، اما اين قبيل بذل و بخششها به چنين افرادي كه قدر متيقن حرف و حديثهاي بسياري راجع به فسادهاي اداري و غيراداري آنها نقل محافل سياسي و غيرسياسي است، از هيچ ضابطهاي پيروي نميكند. قالب كردن چنين افرادي به عنوان ذخيره انقلاب يا افتخار ملي، آن هم توسط مسئولان، نظارت بيشتر از پيشي ميطلبد تا تأسف بيشتر مردم و سرخوردگی فزونتر اجتماعی را موجب نشده است.
