برگزاري بي‌ضابطه جشنواره‌ها منجر به بروز آسيب‌هاي فرهنگي مي‌شود

حاشيه‌هاي پررنگ‌تر از متن جشنواره خورشيد

برگزاري جشنواره به واسطه عنوان‌هاي دهان پركن در كشور براي عده‌اي تبديل به يك بيزينس شده است. جشنواره‌هايي كه بودجه خود را از نهادها و سازمان‌هاي دولتي و شبه‌دولتي دريافت مي‌كنند و با توسل به رسانه‌ها براي خود اعتبار مي‌خرند ولي خروجي فعاليت‌هاي آنها چيز دندان‌گيري نيست. جشنواره‌هايي از اين دست بيشتر به كار ارائه رزومه و بيلان كاري مديران مي‌آيند، بدون اينكه عايدي مشخصي براي عرصه فرهنگ داشته باشند.

درباره برگزاري جشنواره‌ها به‌رغم وجود مديركل امور جشنواره‌ها در سازمان سينمايي، آنچه مشاهده مي‌شود نوعي سهل‌گيري نظارتي است. اين تعدد جشنواره‌هاي كوچك و بزرگ البته كه هرازگاه مشكلاتي نظير تأخير در اهداي جوايز يا تسويه‌حساب نكردن به موقع با عوامل و دست‌اندركاران تيم اجرايي را موجب مي‌شود. اخيراً جوان طي مطلبي به بروز اين مشكلات در جشنواره موسوم به فيلم سبز اشاره كرده بود؛ جشنواره‌اي كه سازمان محيط زيست متولي برگزاري آن است و تا مدت‌ها پس از برگزاري و اعلام برندگانش در رسانه‌ها هيچ برنده‌اي حتي رنگ جايزه‌اش را هم نديده بود. اين مسئله درباره جشنواره‌هايي كه ادعاي مستقل بودن دارند، بيشتر به چشم مي‌آيد. جشنواره فيلم كوتاه خورشيد يكي از اين جشنواره‌هاست كه عملكرد آن با علامت سؤال‌هاي زيادي مواجه است. در اختتاميه پنجمين دوره اين جشنواره چهره‌هاي مختلف سياسي-‌فرهنگي از جمله شهيندخت مولاوردي، مشاور بانوان رئيس دولت يازدهم، محمد آفريده، مدير اسبق مركز گسترش سينماي مستند و تجربي و كامبوزيا پرتوي حضور داشتند.

نارضايتي‌هايي چون تسويه‌حساب‌ نكردن به موقع با دست‌اندركاران اين جشنواره حتي به طرح دعوا در مراجع قضايي هم منجر شده كه مي‌تواند آينده برگزاري اين جشنواره را به خطر بيندازد. نكته‌اي كه وجود دارد اين است كه با وجود حاشيه‌هاي جشنواره خورشيد، عوامل اين جشنواره قصد دارند دوره بعد را نيز برگزار كنند. بدحسابي جشنواره فيلم خورشيد نمونه‌اي از عملكرد ضعيف جشنواره‌هايي است كه به انگيزه‌هاي غيرفرهنگي كليد‌ زده مي‌شوند. بروز چنين آسيب‌هايي نظارت و مديريت دقيق‌تر بر فعاليت برگزار‌كنندگان را طلب مي‌كند و اگر اين نظارت به‌طور جدي اعمال شود، حتماً جشنواره‌هايي از اين دست براي ادامه حيات با مشكل روبه‌رو خواهند شد.