مقام معظم رهبري در جمع نخبگان برتر علمي كشور بيان كردند:«رسيدن نظام اسلامي به اهداف بزرگ خود نيازمند ايجاد نسلي شجاع، مؤمن، تحصيلكرده، مبتكر، پيشگام، خود باور، غيور، پرنشاط و پرانگيزه است. اين نسل كه برخلاف برخي فضاسازيها به معناي حقيقي كلمه «نسلي انقلابي» است همه وجود خود را صرف پيشرفت ايران خواهدكرد.»
امروزه يكي از مجراهاي پيشرفت ايران به عنوان يك حكومت اسلامي و قدرتمند شدن آن، جوانان و نخبگان انقلابي هستند چرا كه جمعيت نخبگي بخشي از ذخاير ارزشمند انساني در هر كشور و پيشگام حركتهاي علمي به شمارميآيند. طرح عقبنگهداشتن نخبگان از مسيرهاي علمي در كشور، از طريق تغيير و يژگيهاي نسلي و انقلابي از سوي دشمنان به اجرا درميآيد تا از آنان به جاي جواناني خودباور، پيشگام و پرنشاط افرادي واپسگرا، نااميد و با روحيه ما نميتوانيم بسازد. با تحليل سخنان مقام معظم رهبري در ديدارهاي متعدد با نخبگان و همچنين واقعيتهاي تجربي چند دهه اخير پس از انقلاب، ميتوان به سه حوزه آسيب پيرامون نخبگي در كشور اشاره كرد:
1 - جذب جوانان و نخبه به خارج از كشور: سياست جذب نخبگان كه از ابتداييترين روشهاي مبارزه علمي با كشورهاي اسلامي چون ايران بوده است، در سالهاي نخست انقلاب و آغاز حركتهاي علمي در كشور، تعداد زيادي از جوانان را با وعده رفاه، حمايت و پيشرفت روانه آن سوي مرزها كرد اما با افزايش پيشرفتهاي علمي و همچنين حمايت از نخبگان و شركتهاي دانشبنيان در كشور سير جذب نخبگان به خارج از مرزها تا حد قابل توجهي كاهش يافت. اين موضوع ترفند مهاجرت نخبگان را ناكام گذاشت و دشمن را به فكر جستوجوي راههاي جديدي واداشت.
2 - مبارزه فرهنگي: ارتقاي سطح پيشرفت علمي در كشور به رغم همه مشكلات، دشمن را به فكر طراحي موانع ديگري انداخت كه «تمركززدايي» از علم در ميان جوانان مسلمان ايراني از آن جمله است. تلاش براي مشغولسازي جوانان و نخبگان به مسائلي غير از تحقيقات علمي در دانشگاهها، ايجاد تغييرات فرهنگي و نفوذ جلوههاي فرهنگ غربي در ميان دانشجويان همان عامل كندكننده پيشفرض بود. تزريق سبك زندگي جوان غربي به ذهن دانشجوي نخبه ايراني – حتي فراتر از آن چيزي كه حقيقتاً در غرب وجود داشت- از دو طريق صورت پذيرفت؛ نخست «پروژه بازگشت» برخي از اين جوانان آموزشديدهشده به ويژه در ميانه دهه 70 تا 80 كه تنها راه پيشرفت و نجات جامعه بشري را سبك روشنفكري غربي معرفي ميكردند. دوم «پروژه شبكهسازيهاي مختلف» رسانهاي و ماهوارهاي كه در خلال فيلمها و برنامههاي مختلف به طرح مسائل متفرقه و غيرعلمي در دانشگاهها ميپرداختند تا نيروي جوان نخبه به جاي كار علمي بر مسائل تفريحي، جنسي و ... متمركز شود. اين «مبارزه فرهنگي دو محوره» نيز اگرچه آسيبها و مخاطراتي را بهوجود آورد، اما نتوانست مانعي بر سر راه حركت امواج استعداد جوانان در داخل كشور ايجاد كند.
3 - انحراف حركتهاي علمي و بدنام كردن نخبگان و جوانان ايراني: اين گام را ميتوان از آخرين برنامههاي غرب در مبارزه با حركتهاي علمي در كشور دانست كه در سخنان اخير معظمله نيز جلوه كرد و بدان تأكيد فرمودند. ناكارآمدي كارشكنيها در مسير نخبهپروري و سنگاندازي بر سر راه پيشرفت علمي در كشورهاي اسلامي مانند ايران باعث شد تا انحراف اين حركتهاي علمي در دستور كار قرار گرفت. بهترين نمونه اين انحرافات همان نكتهاي است كه رهبري بدان اشاره كردند؛«انحراف كارهاي تحقيقاتي از نيازهاي ضروري ايران در دانشگاهها و همچنين فردي كه به اسم دانشمند به كشور دعوت ميشود و با انتشار و به سخره گرفتن فروش پاياننامه در ايران جوانان ايراني را بدنام ميكند از نمونه همين انحرافات و بدناميهاست» تا از ذوق علمي و خودباوري نيروي نخبگي در كشور بكاهد.
بارزترين نتيجه هجمه دشمنان عليه شخصيتهاي علمي و محيطهاي دانشگاهي و همچنين آسيبپذير كردن تلاشهاي تحقيقاتي، ترويج روحيه «نااميدي و ما نميتوانيم» در جامعه علمي كشور است كه حقيقتاً همان هدف اصلي در رويارويي با توان علمي و نخبگي ايران اسلامي است. رفتار غرب در مقابله با توسعه علمي و نخبگي در كشور چنين مينمايد كه هيچ يك از استراتژيهاي مذكور منقضي نشده و دشمن از هر دري كه بتواند مقابل يك«حكومت اسلامي قدرتمند، توسعه يافته و پيشرفته» خواهد ايستاد، بنابراين راهحل آسيبهاي مذكور در شناخت فرهنگي و حمايت از نخبگان و سازمانهاي دانش بنيان نهفته است. غنيسازي و شناساندن ابعاد مختلف فرهنگ بومي ايران به جوان و نخبه ايراني و همچنين تأمين نيازهاي حداقلي نخبگان در كشور و گسترش حمايت از طرحهاي تحقيقاتي آنان ميتواند از آسيبهاي جذب و مبارزه فرهنگي و انحرافات پيرامون حركتهاي علمي در كشور بكاهد.
