حساسترين بازي هر نيم فصل است تا جايي كه كريخوانيها و خط و نشان كشيدنها درست پس از قرعهكشيبازيها و مشخص شدن زمان اين ديدار آغاز ميشود. رويارويي پرسپوليس و استقلال از زمان شكلگيري دو تيم تاكنون حساسيتهاي زيادي داشته و كماكان نيز نتيجه بازي براي هر دو تيم و هوادارانشان از اهميت بالايي برخوردار است. با اين حال كيفيت دربي تهران در اين سالها با گذشته تفاوت زيادي كرده است و حواشي غيرفوتبالي آن نيز با قبل اصلاً قابل قياس نيست. در كشورهاي صاحبنام فوتبال دربيها حكم گل سرسبد فوتبال باشگاهي را دارند به گونهاي كه ميليونها نفر از سراسر جهان پاي جعبه جادويي مينشينند تا بهترين بازي تيم محبوب خود را تماشا كنند. منتها اينجا خبري از اين حرفها نيست و در واقع هر جور كه حساب كنيد رويارويي سرخابيها گل سرسبد ليگ برتر ايران محسوب نميشود. دو تيم قديمي فوتبال كشورمان از گذشته تاكنون رقابت سنتي با هم دارند و هنوز هم پيروزي در بازيهاي رودررو از اهميت بالايي برخوردار است و حتي ميتواند سبب بقا يا بركناري يك مربي هم شود. در اين سالها بزرگي دربي پايتخت به همه ثابت شده و هواداران نيز اهميت آن را به خوبي درك كردهاند اما عملكرد سرخابيها در دربيهاي گذشته و نتايج حاصل شده نشان ميدهد كه مديران، مربيان و بازيكنان دو تيم اين اهميت را درك نكردهاند! چراكه اگر درك كرده بودند به اين بازي به چشم يك فرصت كم نظير نگاه ميكردند و از آن بهترين بهره را ميبردند. در حالي كه واقعيت چيز ديگري است و به ويژه در سالهاي اخير فرار از شكست و حفظ ركورد شكستناپذيري در دربي به بزرگترين آرزوي مربيان، مديران و حتي بازيكنان تبديل شده است. نسلهاي قبلي كه پيراهن استقلال و پرسپوليس را به تن ميكردند تعصب را چاشني كارشان ميكردند. به همين دليل هرچه در توان داشتند و حتي بيشتر از توانشان را در اين بازي به معرض نمايش ميگذاشتند. اينگونه بود كه تمامي ديدارهاي دو تيم، فارق از نتيجه به دست آمده، جذاب، تماشاگرپسند و اغلب كم حاشيه از آب در ميآمد. منتها شرايط حال حاضر فوتبال كشورمان به كل تغيير كرده و به جاي آنكه بار فني بازيها افزايش پيدا كند هر روز بر تعداد حواشي آن افزوده ميشود. تعصب به تيم و پيراهن كه ديگر به خاطرهاي از گذشتههاي نه چندان دور تبديل شده است. بازيكنان امروزي اعتقادي به اين مسئله مهم ندارند و با دريافت پيشنهادي نجوميتر خيلي راحت سر از تيم ديگري درميآورند. با اين حساب هواداران و پيشكسوتان دو باشگاه نبايد ديگر مثل گذشته منتظر تماشاي بازي بازيكنان متعصب در ميدان باشند. از طرفي كري خوانيهاي بيثمر كه از ابتداي فصل آغاز ميشود نه تنها انگيزه تيمها را افزايش نميدهد، بلكه در نهايت نتيجه اين كريها درگيريهاي بچگانه در زمين و بداخلاقيهاي هواداران روي سكوها خواهد بود. بهعلاوه اينكه برخي مربيان نيز از همان هفته اول بيش از حد به فكر اين بازي سنتي هستند به طوري كه تمام فكر و ذكر خود را معطوف دربي ميكنند و ديگر تمركزي نميماند براي ساير بازيها و امتيازهايي كه هفته به هفته از دست ميروند. نباختن در دربي پايتخت نكته مهم ديگري است كه بدون شك اول از همه به ذهن دست اندركاران سرخابيها ميرسد. فلان مدير كه چند سالي است دستش از استقلال كوتاه شده هنوز هم در مصاحبههايش از آمار نباختنهايش در زمان مديريت او به پرسپوليس با غرور عجيبي ياد ميكند. سرمربيان دو تيم نيز حاضرند در طول فصل امتيازهاي زيادي از دست بدهند و شكستهاي تحقيركننده را تجربه كنند ولي در نهايت از دربي سربلند بيرون آيند. مديريت غلط حاكم بر فوتبال، توجه بيش از حد به نتيجه و نگراني از بابت واكنش هواداران به شكست موجب شده تا نتيجه بازي تأثير مستقيمي بر آينده كاري سرمربيان داشته باشد. در حالي كه مديران استقلال منتظر نتيجه دربي روز جمعه هستند تا تكليف عليرضا منصوريان را يكسره كنند، بد نيست به ليگ جزيره هم توجه كنيم و اينكه منچستر يونايتد با آن همه اعتبار و هواداراني كه در سراسر دنيا دارد به همشهرياش باخت اما حتي يك نفر نيز حرف از بركناري يا حتي اولتيماتوم به مورينيو نزد. البته فوتبال آنها به معناي واقعي كلمه حرفهاي است و به هيچ وجه فوتبال ايران را نبايد و نميتوان با ليگ انگليس و ساير ليگهاي معتبر اروپايي مقايسه كرد اما براي آنكه تغييري در اين نگرشهاي منسوخ شده و غلط ايجاد كنيم ميتوانيم با الگوبرداري از كشورهاي موفق در عرصه فوتبال تكاني اساسي به فوتبال كشورمان دهيم. در اين صورت نزديك زمان برگزاري يكي از مهمترين دربيهاي فوتبال دنيا كه ميشويم حساسيت واقعي آن را به خوبي درك كرده و از ظرفيتهاي دربي تهران در جهت پيشرفت فوتبال ايران استفاده خواهيم كرد.
