توسعه صنعت و توليد در كشور آنقدر مشكل دارد كه انگيزه هر شخص حقوقي و حقيقي را در اين ايام به حد صفر نزديك كرده است. برخي بازار غيررقابتي آنها را كرده، برخي كمبود منابع سرمايه در گردش و سودهاي بانكي آنها را فلج كرده و برخي نيز به دلیل ركود و كمبود تقاضا آنها را بيخيال سرمايهگذاري كرده است اما روز گذشته در خبرها از پديده جالب توجه ديگري رونمايي شد كه در آن دو نهاد عمومي كه يكي در حوزه صنعت آلومينيوم و ديگري در صنعت پتروشيمي فعال هستند، به دليل اختلاف در مالكيت زمين مانع از توسعه اقتصادي – منطقهاي شدهاند، البته در گذشته پديده جاذبه تغيير كاربري زمين شايد انگيزه قوياي براي چنين رقابتهايي ميان بخش خصوصي بوده اما رقابت بين دستگاههايي كه عقبه خصوصي نداشته و به نوعي نهادهاي غيردولتي به شمار ميروند، پديدهاي است كه بايد نهادهاي نظارتي وارد اين موضوع شوند و موانع توسعه را از سر راه مناطق مختلف بردارند.
به عبارت بهتر تضاد و تضارب منافع دو بخش عمومي كه يك سوي آن بنياد مستضعفان است و قصد دارد كارخانه آلومينيوم كاوه خوزستان را راهاندازي كند و سوي ديگر آن يكي از صندوقهاي بازنشستگي است كه به دنبال اجراي پروژه پتروشيمي باعث شده تا هدف اصلي و غايي كه خدمترساني و توسعه منطقهاي است به تعويق و حتي به خطر بيفتد.
آنطور كه خبرگزاري ايلنا نوشته است حتي ريشسفيدي و مداخله مقامهاي محلي و استانداري هم افاقه نكرده است. شركت پتروشيمي مدعي است سندي حدود 500 هكتار در اختيار دارد و شركت آلومينيوم كاوه خوزستان معارض زمينهاي وي شده است. در حالي كه شركت آلومينيوم كاوه خوزستان مدعي است زمينهاي در اختيارش را از شركت شهركهاي صنعتي گرفته و بابت حق انتفاع نيز به آنها پول پرداخته است، با اين حال چالشهاي زيادي براي اتمام پروژه آلومينيوم از سوي شركت پتروشيمي مسجد سليمان ايجاد ميشود.
هم اكنون طبق ادعاي شركت مذكور 493هكتار از اراضي شركت شهركهاي صنعتي بدون پرداخت وجه در اختيار گرفته شده و اجازه فعاليت جدي و توسعهاي را به هيچ شركتي در منطقه نميدهد، در حالي كه قرار بود اين مجتمع پتروشيمي در 50 هكتار احداث شود.
پيشرفت ساخت پتروشيمي به 5 درصد رسيده است!اما شركت پتروشيمي مدعي است زمينها را از كشاورزان خريده و شركت آلومينيوم ميتواند برود جايي ديگر كارخانهاش را احداث كند. شركت آلومينيوم مدعي است پول زمين را به شركت شهركهاي صنعتي داده و پتروشيمي مدعي است كه پول را بايد به مالك بدهد. شركت آلومينيوم معتقد است 500 هكتار زمين در محدوده شهرك ويلايي مسجد سليمان براي يك پتروشيمي كه بعد از 22 سال 5 درصد پيشرفت فيزيكي ندارد زياد بوده و اصلاً پتروشيمي نيازي به اين اندازه زمين ندارد اما شركت پتروشيمي بر اين باور است كه پيشرفت فاز اولش 20 درصد است و تا 28 ماه ديگر راهاندازي ميشود و براي وجب به وجبش برنامه دارد و با شركتهاي خارجي توافقنامههاي زيادي امضا كرده است و حتي طرح توسعهاي براي هزار هكتار را دارد.
اما نكته جالب توجه نقطه مشترك ميان سرمايهگذاران اين دو طرف دعوي است كه هر دو طرف به دنبال محروميتزدايي و ايجاد اشتغال چندصد يا هزار نفري هستند. آيا اين با اين اختلافات اشتغالي ايجاد ميشود؟ آيا توسعه مناطق بايد گرفتار چنين اتلافاتي باشد؟
با سلام
