
بزرگترين انگيزه ملي پوشان كشورمان شكستن طلسم صعود به المپيك بود كه خوشبختانه به هدفشان هم رسيدهاند. به همين دليل بود كه در مسابقات ليگ جهاني انگيزه بازيكنان مثل هميشه نبود. بايد به اين واقعيت اذعان كرد كه سفرهاي طولاني، خستگي، تغيير ساعت و رفت و آمدهاي زياد به شدت عملكرد تيم ملي را تحت تأثير قرار داده بود. با اين حال جاي هيچ گلهاي از بازيكنان و كادرفني نيست. بازيكنان تيم ملي از جان مايه گذاشتند و تمام تلاششان را كردند. منتها در بحث مصدوميتها معتقدم كه بايد مديريت بهتري صورت ميگرفت. براي آنكه به اهداف بزرگمان برسيم ميبايست بازيكناني را كه در معرض آسيبديدگي قرار داشتند يا احتمال مصدوميتشان وجود داشت در تركيب اصلي قرار نميداديم.
ميتوانستيم پشتوانهسازي بهتري انجام دهيم و از بازيكنان جايگزين استفاده كنيم. به رغم اينكه خستگي زياد واليبال زدگي را به تيم ملي تزريق كرده بود اما همانطور كه اشاره كردم شاگردان لوزانو هرگز كمكاري نكردند و براي سربلندي نام ايران و واليبال كشورمان جنگيدند. در حال حاضر بايد به فكر المپيك باشيم. براي رسيدن به اين رويداد مهم سختيهاي زيادي را تحمل كرديم و فرصت اندكي نيز تا شروع مسابقات باقي مانده است. بدون شك استراحت دادن به بازيكنان اولين گزينه كادرفني است. ملي پوشان در اين مدت پروازها و سفرهاي طولاني را پشت سرگذاشتهاند و به استراحتي حداقل چند روزه نياز دارند. در زمان باقي مانده بايد با برنامهريزي دقيق ميزان آمادگي بچهها را به بالاترين حد ممكن رساند. با شناختي كه از تيم ملي ايران دارم اطمينان دارم كه در المپيك شرايطي به مراتب بهتر از ليگ جهاني را تجربه خواهيم كرد. البته بازيهايمان در المپيك قطعاً سختتر خواهد بود ولي با تجديد قواي خوب شاگردان لوزانو ميتوانند دوباره بدرخشند. انتظار ميرود كه تيم ملي واليبال در ريو بازيهاي خوبي را به نمايش بگذارد.