«آااادت نمي‌كنيم» حاصل دنباله‌روي از سينماي غيرمردمي است!

اين اثر سينمايي در مجموع نشانگر كوشش ناموفق يك فيلمساز مقلد است كه به جاي فيلمسازي براي مردم به دنبال سينماي غيرمردمي و روشنفكرمآبانه رفته است. «آااادت نمي‌كنيم» نوشته مشترك سارا سلطاني و ابراهيم ابراهيميان و دومين فيلم سينمايي ابراهيم ابراهيميان پس از فيلم بلاتكليف از نظر ساختار و محتواي «ارسال آگهي تسليت براي روزنامه» است. اين كارگردان جوان كه همانند اغلب سينماگران نوجو و نوآور كشور در صدد تجربه و دستيابي به سينماي مطلوب و مورد نظر خود است و از همين رو در عرصه‌هاي فرم و محتوا نوسان مي‌كند، در فيلم «آاااد نمي‌كنيم» كوشيده با توجه به مضمون، كاراكترها و محتواي آن و فيلمنامه‌اي به نسبت قوام يافته از طريق بازي با فرم و روايت و ژانر آثار معمايي بازگو‌كننده يك سوژه تكراري و نخ‌نما به گونه‌اي متفاوت باشد. هرچند از منظر نگارش، موضوع فيلم به هرز نرفته و فيلمنامه‌نويس و كارگردان موفق شده‌اند تا حدي ايستايي و تحرك آدم‌ها در قبال عادت‌هايشان را در بستر مناسبات يك جامعه در حال گذار از سنت به مدرنيته به نمايش درآورند، ولي مشكل از آنجا آغاز مي‌شود كه نه مناسبات دوران گذار در فيلم پرداخت جامعه‌شناسانه دارد و نه كاراكترها توانسته‌اند در حيطه‌هاي عادت، ترك عادت و يا عادت آموزي درست، راوي قصه زندگي خود باشند.

اين كارگردان در شكل‌دهي كامل و باورپذير شخصيت اصلي فيلم (احمدرضا) با بازي ضعيف محمدرضا فروتن ناموفق است به همين دليل سكوت‌ها و برخوردهاي اين فرد، مبهم، گنگ و غيرباور مي‌نمايد. «آااا نمي‌كنيم» علاوه بر آنكه سوژه كهنه خيانت را محور نقش‌پذيري و خط‌كشي آدم‌هاي فيلم قرار داده در ارائه كشمكش‌ها و چالش‌هاي چنين موضوعي توانا نيست.

اضافه بر آن، پايان باز فيلم كه بايد با منطق روايي و داستاني و تكامل دراماتيك شخصيت‌ها و قصه همخوان باشد، بدون اصول و ضابطه بوده و صرفاً يك پايان باز قراردادي و ادا در فيلمسازي است. اين فيلم، معدود امتيازهاي خود را مديون فيلمنامه كم و بيش جمع و جور، موسيقي مطلوب و بازي‌هاي خوب ساره بيات و حميدرضا آذرنگ است، گرچه تلاش فيلمساز براي تغيير در روايت‌گويي با استفاده از موضوع عادت قابل تأمل است، اما اين تحول با تقليد و ندانم كاري و نگاه سطحي به فرم و محتوا متفاوت است. هديه تهراني كه بعد از مدت‌ها در يك اثر سينمايي ظاهر شده، در اين فيلم بازي مناسبي ندارد و از قابليت‌هاي بازيگري او در فيلم ابراهيميان خبري نيست. جدا از موضوع تكراري، ساختار تقليدي و خام‌دستي‌هاي كارگردان در پرداخت آدم‌ها و قصه‌هايشان «آااا نمي‌كنيم» يك ترك عادت در سينماي ايران براي فيلمسازاني است كه با عادت سنتي فيلمسازي به سبك و شيوه بازاري و فيلمفارسي پيوند خورده‌اند و يا با تقليد از امثال فرهادي بيراه مي‌روند.