
شهرت «حبيب» در دهه 50 به خاطر اجراي آثاري چون «مرد تنهاي شب»، «شهلاي من » و «مادر» بود كه اين آهنگها را در رثاي از دست دادن همسر و مادرش توليد كرده بود. حبيب محبيان بعد از انقلاب نيز در ايران ماند، اما در سال 60 كشور را ترك كرد. محبيان مانند اكثر خوانندگان پيش از انقلاب فعاليت مجدد خود را در لسآنجلس آغاز كرد و به جرگه خوانندگان لسآنجلسي پيوست. اين خواننده در سال 1388 در نامهاي به محمود احمدينژاد درخواست كرد تا به ايران بازگردد.
حبيب مدعی است علائق مذهبي داشته و به گفته خودش در نوجواني مؤذن بوده است. اين علائق مذهبي را میتوان در آثاري مانند «هواي امامزاده»، «الله اكبر» و «قبله نما» و «عشق خدايي» ديد. اين خواننده در مصاحبه با روزنامه «راه مردم» گفته بود: من هيچگاه به دنبال ابتذال نبودهام، حتي قبل از انقلاب در طول اين 30سال هم تلاش كردهام هيچگاه از معيارهاي اصولي موسيقي كلاسيك و فاخر و فرهنگ اصيل ايراني خارج نشوم، بهنظرم هميشه نحوه فعاليت من با بقيه متمايز بوده است. شما سابقه كارهاي من را ملاحظه كنيد. من هميشه و در هر حالتي با عقايد و باورهاي خودم زندگي كردم. من اين حرف را براي اينكه به ايران آمدم نميزنم، بلكه در طول اين 30سال گذشته كارنامهام كاملاً واضح و روشن است. انتشار تصاوير جسد حبيب در سردخانه رامسر اعتراضهايي را در فضاي مجازي به همراه داشته است. از سوي ديگر خانه موسيقي از معاونت هنري وزارت ارشاد درخواست كرده است تا مراسم تشييع پيكر حبيب محبيان از جلوي تالار وحدت انجام شود. مدير برنامههاي اين خواننده نيز در حال پيگيري كار تدفين وي در قطعه هنرمندان است.