فوتبال ورزش عجيبي است، نه به صرف اينكه 22 نفر در زمين چمن يا خاكي به دنبال توپي ميدوند و 90 دقيقه تلاش ميكنند تا فاتح از اين ميدان بيرون آيند، بلكه به خاطر مسائل پيراموني و منحصر به فرد آن، حاشيههاي فوتبال اينقدر تأثيرگذار است كه حتي آدمها را عوض ميكند. بله اين حواشي تمام نشدني نه تنها روي اصل اين ورزش مؤثر است كه آدمهاي درگير آن را نيز زيرورو ميكند به خصوص اگر مسئول باشي و در متن اين حواشي قرار داشته باشي. محمد رويانيان را همه به ياد دارند. حواشي فوتبال و باشگاه پرسپوليس از رويانيان آدمي ساخت متفاوت با آنچه كه از او سراغ داشتيم، سردار اينقدر در اين حواشي پيش رفت كه امروز حتي وقتي كه هيچ سمتي نه در ورزش و نه در نيروهاي مسلح را عهدهدار نيست، نميتواند دل از فوتبال بكند.
رويانيان را مثال زديم چون از بدنه ورزش نبود و بنا به هر دليلي به ورزش اضافه شد و اينگونه تغيير كرد، اما فوتبال ايران اين روزها شاهد تغيير چهرههاي مردي است كه جامعه ورزش كشور از او جز پشتكار، تعهد كاري و اثرگذاري در رشتههاي مدالآور المپيكي سراغ ندارد. عادت كرده بوديم كه بهرام افشارزاده را در مقام مسئوليتهاي كميته ملي المپيك و حتي وزارت ورزش ببينيم، اما فوتبال بنا به دلايلي كه هنوز هم براي خيليها نامشخص است او را به سمت خود كشاند و مدير دلسوز ورزش ايران دانسته يا ندانسته شد مديرعامل يكي از بزرگترين و پرحاشيهترين باشگاههاي فوتبال كشور. آنچه امروز از بهرام افشارزاده ميبينيم تصويري است كاملاً متفاوت با آنچه كه از او در كميته ملي المپيك، وزنهبرداري و بقيه مسئوليتهاي پيرمرد بزرگ ورزش ايران در دوران خدمتگزارياش در ورزش ديدهايم. بهرام افشارزاده بيترديد با تمامي مديران عامل باشگاه استقلال متفاوت است. شخصيت و وزن اين مدير توانمند كشور به هيچ عنوان قابل مقايسه با ساير مديران باشگاه آبي نيست، نه اينكه آنها زحمت نكشيده و مستحق اين سمت نبوده باشند، خير، بلكه نام افشارزاده اينقدر بزرگ بود كه وقتي كنار نام استقلال قرار گرفت خيليها تصور روزهاي طلايي داشتند و البته همان زمان هم برخي از يك اشتباه بزرگ صحبت ميكردند، عده كمي كه امروز حرفشان ثابت شده است.
بهرام افشارزاده خواسته يا ناخواسته امروز رقم بازيكناني را تا چند ميليارد بالا ميبرد كه برخي اصلاً شناخته شده نيستند و برخي هم تا همين چند هفته قبل سرباز فراري محسوب ميشدند. اين عمل باعث حساس شدن وزير ورزش مي شود و جلوگيري او از اين كار توهين هواداران استقلال به وزير را در پي دارد، اما افشارزاده ميگويد توهين به وزير ورزش توهين به من است، غافل از آنكه خود مسبب اصلي اين توهينهاست. فوتبال پيرمرد بزرگ ورزش ايران را اين روزها اينقدر در خود غرق كرده كه اگر خوب نگاه كنيد روزي نيست كه صحبت، گفتوگو، اظهارنظر يا نامههاي احساسي آنچناني از او روي خروجي خبرگزاريها قرار نگيرد. مردي كه حتي براي صحبت با او در خصوص ورزش بايد مدتها انتظار ميكشيدي تا سرانجام در يك صبح زود و همزمان با طلوع آفتاب موفق ميشدي دقايقي با او همكلام شوي. مرد بزرگ ورزش ايران اين روزها به راحتي از توهين هواداران تيمش به مديرعامل تيم رقيب چشمپوشي ميكند چون ميگويد چيزي نديده و ما اين را ميگذاريم به حساب شرايط خاص فوتبال كه كاملاً متفاوتتر از ساير رشتههاست و متأسفانه افشارزاده درگير آن شده است.
اين خاصيت فوتبال است كه آدمها را عوض كند، كاري هم نميتوان انجام داد. مگر آنكه دستي پيدا شود و همانطور كه افشارزاده را به دامن فوتبال انداخت او را بيرون بياورد، شنيده ميشود كه او براي رياست ژيمناستيك ثبتنام كرده، هرچند خودش اينقدر درگير فوتبال شده كه دوست دارد اين موضوع را تكذيب كند، اما واقعيت اين است كه استقلال را خيليها ميتوانند بگردانند ولي ورزش ايران به افشارزاده و امثال آن محتاج است. مديراني كه بدانند المپيك چيست و چه جايي است، افسوس كه ورزش ايران چنين مديري را درگير فوتبال باشگاهي كرده، فوتبالي كه كسي جز فساد، تباني، ضرر به بيتالمال و شكست در رده باشگاهي چيزي از آن سراغ ندارد.
