بوکسور سابق تیم ملی ایران که 9 سال است با بیماری دست و پنجه نرم میکند، از قولهایی که داده شده اما به مرحله اجرا نرسیده، ناراحت است. او میگوید این روزها همهچیز را به خدا واگذار کرده است.
ایسنا - تهران: راکی ایران که روزگاری با مشتهایش نامش بر زبانها بود اکنون زندگی کابوسواری را پشت سر میگذارد و حالا روی ویلچری در خانه کوچکش در گوشهای از تهران از مشتی که زمانه بر پیکرهاش زده است، مینالد. کیومرث راکی دشتکی در سال 1343 و در حالی که کمتر از 10 سال داشت از مسجد سلیمان پا به عرصه ورزش بوکس ایران گذاشت او برخلاف راکی آمریکایی در خانوادهای تقریبا مرفه سالهای قبل از انقلاب یعنی شرکت نفت بزرگ شد و به ورزش روی آورد اما حال و روز این ملی پوش اسبق ایران اکنون اصلا خوب نیست و در خانهای استیجاری در گوشهای از این تهران بزرگ با مشکلاتش دست و پنجه نرم میکند که زورش هم به آنها نمیرسد.
سه سال پیش راکی در گفتوگو با ایسنا از مشکلاتی گفته بود که گریبانگیر او شده و بر درد بیماریاش افزوده اما سه سال پس از آن صحبتها عملا هنوز هم تغییری در وضعیت این پیشکسوت ورزشی ایجاد نشده و بار مشکلاتش کمتر که نشده، بیشتر هم شده است.
کیومرث راکی در گفتوگو با خبرنگار ورزشی ایسنا در پاسخ به اینکه اکنون با گذشت 9 سال از زمینگیر شدنش و بیماریهایی که با آن درگیر است، آیا با حمایتهای احتمالی مشکلاتش کمتر شده یا نه؟ گفت: هنوز هیچ تغییری حاصل نشده، واقعا دیگر خسته شدهام. از اینکه این همه مشکلاتم را به این و آن بگویم، رسانهها آن را منتقل کنند و برخی بیایند و قولی بدهند که سرانجام آن قول هیچ چیز نیست، واقعا خسته شدهام.
ناامید از کمکها
این بوکسور سابق ایران معتقد است باید در همه حال راستگو بود، اظهار کرد: نمیدانم چرا برخی از افراد بعد از اینکه مصاحبهای از من میبینند، فکر میکنند که چیزی به من بگویند و من را امیدوار کنند. آنها فکر میکنند من نمیدانم اما میدانم که هیچ کمکی در کار نیست و از این نوع رفتار آنها ناراحت میشوم.
قطع مستمری بهزیستی
وی در حالی که بغض کرده بود گفت: نمیخواهم از کاستیها بگویم ولی چند ماه است که اجاره خانهام عقب افتاده و شرمنده صاحبخانه شدهام. او هم مدارا میکند و چیزی نمیگوید اما من انسان هستم و میدانم شرایط چگونه است. از همه اینها بدتر اینکه مستمری 120 هزار تومانی که بهزیستی ماهیانه به من میداد اکنون سه ماه است قطع شده است. حالا با این چه کنم؟