در چند سال اخير جامعه ايران وايبري، تلگرامي و لايني شده و در بين جوانان گوشيهاي لمسي رواج پيدا كرده است.
توصيفي كه ميتوان از وضعيت موجود كرد اين است كه امروز در كوچه و خيابان يا هر جاي ديگري اعم از اماكن عمومي و... جواني را ميبينيم كه سر به زير بوده و با موبايلي كه در دست دارد در حال بازي است يا در لاين، تلگرام، وايبر يا ديگر شبكههاي اجتماعي در جستوجوي گروهها يا شبكههاي اجتماعي موجود است.
اين تكنولوژي با اينكه سرعت ارتباطات و گسترش گروههاي اجتماعي مجازي را در پي داشته اما پديدهاي است كه حتي ميتواند شديدتر از ساير تكنولوژيهاي ارتباطي منجر به مصنوعي كردن فضاي اجتماعي شده و رفتهرفته با كليشهاي كردن مسائل مهم اجتماعي و فرهنگي، حساسيت اجتماعي نسبت به مسائل مهم و اساسي در زمينههاي اجتماعي و فرهنگي را كاهش داده و بدتر از آن با مشغول كردن فكر و ذهن جوانان و اعتياد و زيادهروي جوانان نسبت به آن، آنها را از جامعه واقعي و آنچه در پيرامونشان ميگذرد بيخبر و در نتيجه بيتفاوت كند.
پديده بيتفاوتي برخي جوانان نسبت به جامعه كه ناشي از ابتلا و درگيري آنان به اين نوع تكنولوژي است، جوان را از خانواده، جامعه و آنچه در پيرامون او ميگذرد، جدا كرده و او را از درگيري در متن جامعه به حاشيه رانده و با وابستگي شديد به اين نوع تكنولوژي، خلاقيت و قدرت تفكر را از او ميگيرد.
از ديدگاه كارل ياسپرس، روانپزشك و فيلسوف آلماني اين نوع از تكنولوژي باعث ميشود حريم و سپهر خصوصي او از بين رفته و مضمحل شود. به همين دليل استفاده ناآگاهانه از اين نوع از تكنولوژي، انسان را از اصالت دروني خود محروم ميكند.
استفاده نادرست از اين نوع تكنولوژي در عين حال به جاي اينكه فاصلههاي قومي و مذهبي و... را كم كند خود ميتواند وسيلهاي باشد كه ايجاد شكاف و فاصلهاي عميق بين اقوام و... را در پي داشته باشد. سابقه پيامك در خصوص ساخت جوكهاي اقوام عليه يكديگر بيانگر استفاده نادرست و آسيبزا از اين فناوري ارتباطي است.
به نظر ميرسد نسل دهه 60 و 70 با استفاده بيرويه و كنترل نشده از اين نوع تكنولوژيها، به شدت گرايش به جدايي و تمايز از نظام ارزشي و فرهنگي نسلهاي پيشين داشته و با به كارگيري اين نوع تكنولوژيها، براي خودش هويت و گروه مرجع جديدي را (يعني گروهي كه خودش را با آن ارزيابي ميكند) شكل ميدهد.
از سويي نسلهاي دهه 60 و دهه 70 اكنون به سن ازدواج و فعاليت اقتصادي رسيدهاند اما شرايط موجود در جامعه پاسخگوي نيازهاي خيل عظيم نيروهاي جوان نيست.
در برههاي از زمان ظرفيت دانشگاه زياد شد و اين جمعيت چند سالي را مشغول تحصيل شدند اما حالا ميليونها جوان بيكار داريم كه در گريز از مشكلات واقعي به دنياي تلگرام، لاين، وايبر و... پناه بردهاند؛ دنيايي كه غرق شدن در آن، جوانان را از دنياي واقعي دور و نسل سازنده جامعه را دچار انفعال ميكند.
