انتخابات فدراسيون فوتبال قرار است روز يكشنبه آينده برگزار شود تا رئيسي كه قرار است به رياست هشت ساله علي كفاشيان پايان دهد و فوتبال را از وضعيت ناهنجاري كه در طول سالهاي مديريت يك دووميداني كار بر آن حاكم شده است نجات دهد معرفي شود. به هر حال آن قدر نقاط منفي و سياه در دوران حضور كفاشيان در فدراسيون فوتبال وجود دارد كه براي رفتن او شمارش معكوس خيلي وقت است آغاز شده و فوتباليها اميدوارند كه با آمدن يك رئيس جديد، فوتبال در مسير درستي قرار بگيرد. همه اين اميدواريها در حالي است كه با توجه به سيستم دولتي حاكم بر فوتبال كشورمان اميد بستن به تغيير شرايط با آمدن يك رئيس جديد بيشتر به يك سراب ميماند. سيستمي كه نه از روي شايستگي بلكه بر اساس منافع سياسي و مديريتي، هشت سال پيش علي كفاشيان را رئیس فوتبال ايران كرد، مديري كه هيچ سر رشتهاي از اين ورزش نداشت و تنها به دستور رئيس وقت سازمان تربيت بدني وارد كارزار انتخابات شد تا اهداف و برنامههاي علي آبادي را در فوتبال پيگيري كند. سياستهاي حاكم بر فدراسيون فوتبال در اين هشت سال آسيبهاي زيادي را به مجموعه فوتبال وارد كرد و زمينه را براي افزايش فساد و سوءاستفاده و دستاندازي به بيت المال فراهم كرد. اين را ميشود نتيجه سيستم دولتي حاكم بر فوتبال به حساب آورد؛ سيستمي كه در بخشهاي ديگر هم ميتواند جاده صافكن فساد شود، به خصوص اينكه وقتي در انتخابات و انتصابات رابطه و اهداف سياسي و شخصي جاي ضابطه را ميگيرد و نتيجه آن شرايطي است كه امروز بر فوتبال حاكم است، وضعيتي كه اعتراض افكار عمومي را به همراه داشته و سبب شده تا به رغم محبوبيت و جذابيت اين رشته در بين مردم، آنها گارد تهاجمي و منفياي نسبت به فوتباليستها و مديران باشگاهها و فدراسيون داشته باشند.
به وجود آمدن چنين شرايطي بيشتر از آن كه به مدير خاصي برگردد، به شرايطي برميگردد كه زمينه را براي ورود مديران نالايق و فاسد به بخشهاي مديريتي ورزش فوتبال باز ميكند و سبب ميشود تا اين ورزش با توجه به گردش چند هزار ميلياردي در سال، تبديل به يك حياط خلوتي شود براي كساني كه با غياب مديريت صحيح و درست، زمينه را براي سوءاستفاده فراهم ميبينند و سالانه ميلياردها تومان سود ميبرند. به همين خاطر بديهي است تا زماني كه اين سيستم اصلاح نشود نبايد چندان اميدوار به قرار گرفتن فوتبال ايران در يك مسير درست بود، هر چند استثناهايي هم وجود دارد اما اين مديران استثنايي تنها يك جرقه در فوتبال ايران هستند كه كارنامهشان تحتالشعاع سوءمديريتهاي مديران بعدي قرار ميگيرد و باعث ميشود تا در مجموع فوتبال، بيشترين ضربهها را از مديرانش خورده باشد.
اين مسئله هم به عدم پاسخگويي اين مديران به مقامهاي بالاتر به رغم استفاده از بودجه دولتي برميگردد، هر چند علي كفاشيان همواره سعي داشت فدراسيون را يك مجموعه مستقل از دولت معرفي كند اما ارتزاق اين مجموعه از بودجه دولتي، هيچ گاه قطع نشد و ميتوان گفت كه فدراسيون و باشگاهها با بودجه دولتي در حال گذران امور هستند، به طوري كه در صورت نرسيدن منابع دولت، توان اداره مجموعهشان را ندارند. در چنين سيستمهايي مدير به جاي درآمدزايي به مدير هزينه تبديل ميشود و به خصوص در مجموعهاي مانند فوتبال كه با دستمايه قرار دادن واژه تعليق، خودشان را از هرگونه پاسخگويي و شفافسازي به مراجع قانوني و نظارتي مبرا ميدانند؛ مسئلهاي كه در زمان كفاشيان به خوبي خودش را نشان داد و او با سوءاستفاده از حربه تعليق، از زير بار مسئوليت فسادهاي گسترده در مجموعه مديريتياش شانه خالي كرد و با خنده پروندههاي قطور مالي و اخلاقياي كه در زمان حضور او تهيه شده است را بياعتبار عنوان ميكرد. به همين خاطر بديهي است تا زماني كه سيستم حاكم بر فوتبال اجازه ورود مديراني ناكارآمد را بدهد و نظارت و پاسخگويي را از او طلب نكند، جا به جايي افراد و رفتن كفاشيان و آمدن يك مدير جديد نخواهد توانست دردي از اين فوتبال دوا كند.
