خبر درگذشت فرجالله سلحشور، كارگردان قصههاي قرآني و آثار ماندگار و ارزشمندي همچون «ايوب پيامبر»، «مردان آنجلس» و «يوسف پيامبر» در روزگار وانفساي اوضاع سينما و برخي سينماگراني كه ايمان و آخرتشان را با جيفه دنيا تاخت زدهاند، حقاً و انصافاً خبر تأثرانگيز و مصيبتباري است. در جريان و بدنه سينمايي كشورمان و سينماگران و فعالان عرصه هنر هفتم نام برخي افراد با ذهنيت و عقبه خاطراتي مثبتي همراه است. سلحشور از همان ابتداي فعاليتهاي هنرياش راقم آثاري منبعث از قرآن و تفكر مسجدي بود. اولين تصويري كه از سلحشور در ذهن دارم به سالهاي ابتدايي دهه06 و اكران فيلم «توبه نصوح» با نقشآفريني وي بر ميگردد؛ ايامي كه به همراه خواهر بزرگترم و از طرف دبيرستانشان ما را به سينما براي تماشاي اين فيلم برده بودند. فرمانده گردان كميل همانطور كه تمام سعي و تلاشش را براي زنده نگهداشتن گردان و كانال كميل در فيلم ماندگار «پرواز در شب» زندگي حرفهاي و سينمايياش را نيز مصروف تبيين و ترويج اخلاقيات اسلامي و هنر متعهد کرد. سلحشور به عنوان يك كارگردان حرفهاي به خوبي نشان داد كه چگونه ميتوان هنر و سينما را به خدمت اسلام و تبليغ شعائر مذهبي و ارزشي درآورد. وي با در هم آميختن تخصص و تعهد خط بطلاني بر تفكر و ديدگاه مناديان «هنر براي هنر» كشيد. هر چه را كه سيدمرتضي آويني در گفتار و نقدهايش از آثار سينمايي كشورمان در زمينه رد عرفانهاي ظاهري و دمدستي تكرار كرده بود، سلحشور با توليد و ساخت آثار و قصههاي قرآني وجه تمايز و جلوه تازهاي از هنرآفريني اسلامي و شريف با استفاده از ابزارهاي به روز و آوانگارد روزگار، خودش را به مدعيان مخالفخوان طرفدار غيرممكن و محال بودن بهرهگيري از تكنيكهاي هنر صنعت سينما براي خدمت به دين و مذهب نشان داد. او سينماي متعهد و شريف را با صداي بلند و رسا فرياد ميزد و از پلشتيهاي گعدههاي شبه روشنفكري كه به اسم هنر و هنرمند شكل ميگرفت و توجيهكننده هرزگي و رذالتهاي اخلاقي برخي عصا قورت دادههاي عالم سينما بود،دوري ميجست. وقتي سلحشور از پلشتيهاي پشت دوربين سينماي كشور حرف زد، برخي كه ضمير را به خودشان گرفته بودند، سرود ننه من غريبم را ساز كردند. سلحشور در اين زمينه هم به شكل عملي و كرداري و نهمدعايي و گفتاري، نجابت و با شرف بودن را در دوران ساخت آثارش جوري رعايت كرد كه دست اندكاران و عوامل پيرامونياش در فيلمها و سريالهاي مختلف و به تأسي از «بهتر آن باشد كه سرّ دلبران/گفته آيد در حديث ديگران» زبان به تمجيد و تعريف از شرافت، تخصص و تعهد او گشودند. اظهارات كتايون رياحي بازيگر نقش زليخا در سريال «يوسف پيامبر» كه به كارگرداني زندهياد سلحشور ساخته شد، از ويژگيها و اخلاق حرفهاي اين كارگردان، بهترين شاهد مثال است كه گفته است: «من حدود سه سال در پروژه «يوسف پيامبر» كار كردم و اين سه سال در طول عمر بازيگريام از راحتترين سالهاي كاريام بود. فضاي امني داشتم و همه رفتارها با من و ساير گروه خوب و شايسته بود. من همكاران خوبي داشتم و همه سعي ميكردند فضاي مناسبي فراهم شود.» رياحي در جاي ديگري با اشاره به برخي كارهاي عزتمندانه اين كارگردان سينما كه نشانگر مناعت طبع وي بوده، گفته است: «يك بار در پروژه «يوسف پيامبر» شنيدم كه در مقطعي بودجه سريال اضافه آمده بود و او اين ميزان بودجه اضافه را تقسيم كرد كه براي من بسيار جالب بود. معمولاً تهيه كنندگان و عوامل هميشه بودجه كم ميآورند و چنين كاري نميكنند، به همين دليل اين اقدام وي و مخصوصاً اينكه اين كار را از پايين شروع كرد، براي من بسيار جالب بود. او تقسيم بودجه اضافه را از كارگران صحنه و پشت صحنه شروع كرد و بعد به بالا رسيد. اينها مواردي است كه با وجود اينكه من سالهاست در حوزه بازيگري حضور دارم، از طرف هيچ كارگردان و تهيهكنندهاي نديدم. من با كارگردانان مختلفي اعم از روشنفكر، مذهبي، روشنفكرنما و مذهبينما كار كردهام و شناخت چنين افرادي براي من كاري ندارد، او واقعاً مذهبي و معتقد بود و براساس اعتقادش عمل كرد.»
روز گذشته سينماي ايران، كارگرداني را از دست داد كه متخلق به افعال و تقرير اسلامي و ايراني بود و بر خلاف مدعيان پرگوي اين روزهاي سينماي ايران كه برخي از آنها در ميدان جنگ نابرابر عليه كشورمان چشم و گوششان به جشنوارههاي غربي و جوايز بندهپرورشان است و كمر به خدمت فرهنگ و هنر ليبرالي و سكولاري بستهاند، همت و حميّتش در خدمت فرهنگ و هنر اسلامي ايراني اصيل و ناب بود؛ چه اينكه در عرصه جنگ و نبرد، «سياهي لشگر هيچ نايد به كار/ يك مرد جنگي به از صدهزار»
