احمد توکلي، نماينده مردم تهران در مجلس در واکنش به اظهارات روز گذشته اسحاق جهانگيري، معاون اول رئيسجمهور خطاب به وي نامهاي نوشت که بخشهاي گلچين شدهاي از آن را تقديم ميکنيم:
- همه اذعان داريم که شفافيت رفتار مسئولان امري ضروري و انتشار بهموقع شاخصهاي اقتصادي، براساس قانون آزادي دسترسي و انتشار اطلاعات، قانون مرکز آمار ايران و قانون برنامه پنجم، وظيفه قطعي دولت است، بر اين اساس عدم انتشار بهموقع نرخ رشد فصلي را بخل در دادن اطلاعات خواندم و اضافه کردم: «اينکه دولت اکنون نرخ رشد را اعلام نميکند نميخواهد پيش مردم شرمنده شود.» اين سخن من ظاهراً شما را عصباني کرد و با رديف کردن سوءسياستها و سوءعملکردهايي از دولت پيشين آنها را به همه سياستمداران غير از خودتان و جناح اصلاحطلب نسبت داديد و آنان را مستحق شرمندگي شناختيد.
- گرچه بهدلايلي که عرض خواهم کرد، حرف درست و بجايي زدهام ولي اگر شما قضاوتي غير از اين داشتيد نبايد اين همه برآشفته ميشديد و ميتوانستيد با استدلال و منطق پاسخ اينجانب را بدهيد و در صورت اثبات درستي عملکرد دولت، موجبات خرسندي جامعه و البته شرمندگي بنده را فراهم ميکرديد چراکه مردم در اين قبيل مسائل رفتار و گفتار ما و شما را با ادعاهايمان محک ميزنند.
- خواهش ميکنم به اين پرسش خوب فکر کنيد: اگر دولتي به مردم خويش وعدههايي داد ولي در عمل آن وعدهها لباس تحقق نپوشيد، بايد احساس سرافرازي کند يا احساس شرم به وي دست دهد و ابراز شرمندگي نمايد؟ فکر نميکنم پاسختان با جواب من که احساس شرمندگي را حق و ابراز آن را وظيفه ميدانم، تفاوتي داشته باشد، زيرا جنابعالي نيز در مصاحبه خود دولت گذشته را بهدليل خلف وعدهها و اتلاف منابع و عدم تحقق دعاوي نجاتبخشش، مستحق شرمندگي در برابر خلق خدا دانستهايد و بنده را نيز در سلک آنان شمردهايد، اولاً همه ميدانند که لااقل از حيث مخالفت با کجرويها و هنجارشکنيهاي آن زمان بنده پيشگام و ميداندار بودهام و از اين بابت شرمندگي احساس نميکنم، ثانياً متأسفانه شما و اکثر دوستانتان بهعنوان اقليت، همچنين برخي از دوستان من به وظيفه نهي از منکر در برابر دولت وقت عمل نکرديد و از اين حيث شريک در وقوع آن منکرات هستيد.
- بنده به سهم خودم از اينکه برخي از دوستانم به آن وظيفه عمل نکردند شرمنده هستم. بالاخره حاصل کار ما نمايندگان مجالس اخير و دولت قبل و دولت فعلي که دولت ما هم هست، اين شده که ما اکنون 11ميليون حاشيهنشين داريم! فقر ناشي از رکود آغاز شده در گذشته و تشديد شده در دولت تدبير و اميد کارتنخوابي را به زنان تعميم داده، سن ازدواج را بالا برده و نرخ طلاق را افزوده و... دو بسته سياستي ضدرکود شما نيز دردي را دوا نکرده است. من با برخي از دوستانم چه در دولت پيشين و چه در دولت فعلي همواره دلسوزانه انتقاد همراه با راه حل داشتهايم، با وجود اين، از اين وضعيت شرمنده هستيم. شما را نميدانم!
- برادر عزيز! شما آمدهايد که تحولي در رفتار و سياست و عملکردهاي گذشته ايجاد کنيد، نه آنکه بهبهانه اينکه عدهاي در دولت گذشته کارهاي آن دولت را تحمل ميکردند، اولاً به کسي حق ندهيد اگر دولت شما کار مشابهي کرد، انتقادي بکند، ثانياً فقط لطمات دولت پيشين را ذکر کنيد و خدماتش را بهکلي ناگفته بگذاريد، و ثالثاً، کاري را از آنان بد بدانيد و مستوجب شرمندگي و اعتذار ولي اگر خودتان مبتلا شديد سرفرازي کنيد.
- آقاي دکتر مسعود نيلي، مشاور اقتصادي فعلي رئيسجمهور در 25 فروردين 1392 با حضور در برنامه پايش، ضمن مقايسه آمار مشابه تعداد شاغلان سالهاي 1385 تا 1390 نشان داد در طول سالهاي مياني دولت سابق، هر سال فقط 14هزار شغل ايجاد شده است. رسانههاي منسوب به اصلاحطلبي، فرداي پخش آن برنامه پايش، آمار ارائه شده توسط دکتر نيلي را تکاندهنده خوانده و با تمسخر تعداد اشتغال ايجاد شده در دوره آن دولت را حدود صفر اعلام کردند. حالا گزارش مذکور با همان روش آقاي دکتر نيلي و به اتکاي همان منابع آماري رسمي نشان ميدهد که طي 27 ماه (دو سال و سه ماه از تابستان 1392 تا پاييز 1394) از عملکرد اين دولت، نهتنها بهطور خالص شغلي ايجاد نشده، بلکه هر ماه 5هزار و 352 ايراني شغلشان را از دست دادهاند! با توجه به وعدههاي مکرر رونق و ناکامي بستههاي سياستي دولت که اين وضعيت تلخ نشاني از آن است، شرمندگي شايسته است، نه فرافکني.
