
يك نكته مهمّ ديگر عبارت است از سند آمايش آموزش عالي. اينكه يكي از دوستان اشاره كردند كه «اگر همه چيزهايي كه مورد نظرمان است اولويتهاي ما باشند، معنايش اين است كه اصلاً اولويتي نداريم»، اين حرف درست و حرف متين است. اينكه گفتند «ما در چند رشته صنعتي مشخصاً بگوييم در اين رشتهها ميخواهيم پيشرفت بكنيم و روي آنها سرمايهگذاري انساني و مالي و همّت و تواناييهاي گوناگون بكنيم»، اين كاملاً حرف درستي است. بنده يك وقتي در مورد ورزش اين مطلب را گفتم؛ گفتم ما در دو سه رشته ورزشي ميتوانيم در دنيا يا اوّل باشيم يا دوّم؛ خيلي خب، برويم سراغ اينها؛ در بعضي از رشتههاي ورزشي نه، ما اميد اوّل و دوّم شدن نداريم؛ منظورم در ورزشهاي قهرماني و در مسابقات جهاني است. اتّفاقاً همين كار را هم كردند. . . در اين زمينه هم همينجور است. نگاه كنيم ببينيم كدام رشته علمي، در كدام دانشگاه و در كدام منطقه كشور داراي اولويت است؛ آمايش علمي سرزميني كشور به اين معنا است. ما در كدام دانشگاهها بايستي چه رشتههايي را دنبال بكنيم و روي آن سرمايهگذاري كنيم و از آنها پاسخ بخواهيم و مطالبه كنيم. اين هم يك مسئله است كه بايستي اين سند تكميل بشود و عملياتي بشود و كار بشود.
13 تير 1394