سيگار و قليان اعتيادآور است
شايد بگوييد سيگار كه به اين راحتيها وابستگي نميآورد اما تحقيقات جديد نشان ميدهد يك نخ سيگار و يك وعده قليان هم وابستگي و اعتياد ميآورد.
تحقيقات نشان داده وابستگي فيزيكي به سيگار 9 تا 10 برابر هروئين است. طبق نتايج تحقيقات شايعترين سن شروع استعمال دخانيات در جامعه ايراني 13 تا 18 سال است، سني كه بيشترين خطر را براي نوجوانان دارد. اما در چهار تا پنج سال اخير شاهد بازپديدي قليان در شهرهاي گوناگون با شيوعي متفاوت هستيم و سن شروع استعمال قليان كاهش يافته است، به نحوي كه هم اكنون كودكان 9 تا 10 سال در كنار والدينشان قليان مصرف ميكنند.
در اين ميان مصرف قليان در برخي از شهرها از جمله تهران به دليل جمعيت بسيار بالا بسيار نگرانكننده است به گونهاي كه دكتر هومن شريفي، قائم مقام مركز تحقيقات پيشگيري و كنترل دخانيات دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي چندي پيش در گفتوگو با دوماهنامه «پيام ام. اس» از بازپديد شدن قليان در چهار تا پنج سال اخير گفته و اينكه بين 45 تا 48 درصد تهرانيها به صورت منظم يا تفريحي قليان استعمال ميكنند. اين يعني اينكه تقريباً نيمي از مردم تهران قليان مصرف ميكنند كه بسيار خطرناك است. حتي اگر به اين آمار با ديده ترديد بنگريم بيشك بيش از نيمي از تهرانيها يا خود دخانيات استعمال ميكنند يا در معرض دود كساني هستند كه سيگاري يا معتاد به قليان هستند.
همچنين بر اساس تحقيقات صورت گرفته حداقل ۲۰۰ تن زغال در يك روز فقط در قهوهخانههاي تهران دود ميشود، بنابر اين حدود 5 ميليون نفر در شهر تهران به صورت مستمر يا تفريحي قليان مصرف ميكنند كه اين يك آمار بسيار نگرانكننده است.
دود ناشي از مصرف قليان و البته مصرف سيگار در لابهلاي دود انواع ماشينها و موتورسيكلتها وضعيت را از آنچه اكنون هست نيز اورژانسيتر ميكند.
بساط قليان را از پايتخت جمع كنيد
اينكه نيمي از جمعيت يك شهر قليان و سيگار مصرف يا دود دخانيات استنشاق ميكنند موضوعي نيست كه بتوان به سادگي از آن گذشت و بايد حتماً براي آن يك فكر اساسي كرد.
شايد براي همين است كه سخنگوي كميسيون بهداشت و درمان مجلس از انتخاب شهر تهران براي اجراي پايلوت ممنوعيت عرضه قليان در قهوهخانهها خبر ميدهد و معتقد است اگر مصرف قليان در تهران كنترل شود مصرف قليان در ديگر شهرها نيز قابل كنترل است.
محمدحسين قرباني در گفتوگو با خبرگزاريها با مثبت ارزيابي كردن جلوگيري از عرضه قليان در قهوهخانهها، ميگويد: اگر بتوانيم از عرضه قليان در تهران جلوگيري كنيم گويي توانستهايم عرضه قليان در ايران را كنترل كنيم چراكه مصرف قليان در تهران با توجه به جمعيتي كه دارد بسيار گسترش يافته است.
اين نماينده مردم در مجلس نهم، تصريح كرد: بايد افرادي كه عرضه قليان را نوعي كسب و كار براي خود تلقي ميكنند در نظر داشته باشند كه اين اقدام به سلامت مردم آسيب جدي زده و در نهايت در آينده خطرات جديتري را براي كشور به همراه دارد.
وي تاكيد ميكند: هزينه درمان مصرفكنندگان قليان يا سيگار بسيار گزاف است به گونهاي كه روزانه حدود 20 ميليارد تومان هزينه درمان اين افراد است از سويي ديگر از هر سه نفري كه در ايران فوت ميكنند يك نفر از آنها به علت نارساييهاي قلبي و ريوي ناشي از مصرف مواد دخاني است.
سخنگوي كميسيون بهداشت و درمان مجلس شوراي اسلامي، با انتقاد از افزايش مصرف مواد دخاني در كشور، ميگويد: مصرف مواد دخاني افزايش يافته و اين در حالي است كه سن مصرف اين مواد نيز در بين افراد بسيار پايين آمده كه اين براي كشور زنگ خطر جدي به شمار ميرود و بايد راهكاري جدي از سوي مسئولان براي رفع آن مدنظر قرار گيرد.
قرباني با اشاره به اينكه آمار دقيقي از افراد سيگاري و ميزان استفاده از قليان نداريم ميافزايد: سن مصرف قليان كشور از 14 سال به 10 سال رسيده است در حالي كه مطابق قانون جامع كنترل دخانيات بايد با محدود كردن عرضه قليان و مواد دخاني در اماكن عمومي و كاهش دسترسي، مصرف اين ماده خطرناك كمتر ميشد كه به چنين هدفي دست پيدا نكرديم.
عضو كميسيون بهداشت و درمان مجلس شوراي اسلامي تأكيد ميكند: استفاده از دخانيات در ميان دانشجويان و دانشآموزان رو به افزايش است و گزارشهاي زيادي در مورد افزايش تعداد دانشآموزان سيگاري در مدارس دريافت كردهايم كه بايد براي مقابله با آن برنامهريزي جدي شود.
صحبتهاي اين نماينده مجلس شايد نويدبخش روزهاي خوب براي كنترل مصرف قليان در شهرهاي كشور از جمله تهران باشد.
البته نبايد فراموش كرد كه در اين ميان اين تنها مجلس نيست كه بايد در اين خصوص فعاليت كند بلكه دستگاهها و نهادهاي مختلف ديگري نيز در كشور وجود دارند كه هركدام مستقيم يا غيرمستقيم در كنترل مصرف قليان و نيز كاهش اين پديده زشت اجتماعي نقش دارند. از وزارت بهداشت گرفته تا نيروي انتظامي يا حتي بخش خصوصي مانند اتحاديهها.
در هر حال آنچه مشخص است اين است كه مصرف قليان رفتهرفته در حال تبديل شدن از مسئله اجتماعي به معضل اجتماعي است و اگر امروز فكري براي آن نشود فردا با مشكلات بسيار جديتري روبهرو خواهيم شد كه شايد راهكارهاي رفع آن مشكل بسيار سختتر باشد.
