من عاشق مردمي هستم كه هويتم از آنها ميآيد و همين نام حسين عليزاده برايم كافي است، من نميخواستم «سرباز فرانسوي موسيقي ايران» باشم.
حسین عليزاده روز شنبه در جمع دانشجويان دانشگاه شيراز اظهار داشت: سال گذشته پس از نپذيرفتن جايزه شواليه فرانسه نامهاي به مردم فرهنگدوست ايران و فرانسه نوشتم و دلايل خود را عنوان كردم، اينكه تاكنون سكوت اختيار كردهام بدين خاطر است كه نياز نبود به هر جايي توضيح دهم، زيرا در آن يادداشت همه دلايلم بهروشني آمد و در آن نامه از اعتقاد و از اهميتي كه به مردم سرزمينم ميدهم، گفتم. وي افزود: من عاشق مردمي هستم كه هويت من نيز از آنها ميآيد و همين نام حسين عليزاده برايم كافي است، من نميخواستم «سرباز فرانسوي موسيقي ايران» باشم و فكر ميكنم اين دليل به اندازه كافي محكم باشد.
نوازنده شهير تار و سهتار، موسيقي را در جامعه كنوني ايران داراي حرمت بالايي دانست و خاطرنشان كرد: با اينكه شرايط موسيقي در حال حاضر با انتقادات زيادي روبهروست، اما بايد پذيرفت كه شرايط به مراتب مناسبتر از وضعيت موسيقي قبل از انقلاب است، چراكه در گذشته كمتر به اهالي موسيقي احترام گذاشته ميشد. عليزاده ضمن اشاره به علاقه همگاني مردم به موسيقي، تصريح كرد: هر پديدهاي جنبههاي مثبت و منفي با خود دارد، اما بايد توجه كرد كه حتي قرائت قرآن يا مداحي مذهبي خالي از بعد موسيقي نيست.
اين هنرمند با اشاره به حضور گسترده هموطنان مقيم خارج از كشور در كنسرتهاي خارجي خود ابراز داشت: هموطنان با حضور در كنسرت موسيقي سنتي، بوي ايران را از آن استشمام ميكنند و چنين علاقهاي در بين مهاجران هيچ يك از كشورها به چشم نميخورد.
عليزاده با انتقاد از كلاسهاي صداسازي كه به تازگي در فضاي موسيقي كشور به نوعي مد تبديل شده است، گفت: صداسازي به يكسانسازي و قالبسازي تبديل شده و در اين فرآيند صداهاي فردي به فراموشي سپرده ميشود. اين آهنگساز ايراني با تأكيد بر لزوم تربيت هنرمند موسيقي و نه تكنيسين موسيقي بهعنوان مهمترين هدف برنامهريزيها براي موسيقي، عشق به هنر و معنويات و دفاع از حريم موسيقي را از ويژگيهاي هنرمند موسيقي برشمرد.
عليزده در بخش مقدماتي سخنان خود با گلايه از نزول كيفي زبان فارسي بيان كرد: نياز است به زبان اصيل فارسي و ايراني بازگرديم، زيرا ما وارث زباني هستيم كه دستخوش تحولات نامناسب است. وی خطاب به دانشجويان رشته موسيقي، گفت: به اين رشته حرمت بگذاريد تا احترام آن در جامعه هم بجا آورده شود، زيرا چنانچه شرايط ايدهآلي هم بر جامعه حاكم باشد اگر فرهنگ نداشته باشيم، داراي فايده نيست.
