روز گذشته در شرايطي رئيس شوراي هماهنگي مبارزه با مواد مخدر استان تهران از اضافه شدن افراد خاص و تحصيلكرده و پزشكان به جمع معتادان و شناسايي چند دكتر در ميان كارتنخوابها خبر داد كه انتشار تصوير پايپكشي يك مرد معتاد در واگن مترو و واكنش يكي از اعضاي هيئت رئيسه شوراي شهر به آن، زنگ خطري را دوباره به صدا درآورد كه سالهاست كسي نميخواهد صداي آن را بشنود.
براساس گزارشهاي منتشره طي هشت ماه نخست سال جاري بيش از 17تن مواد مخدر كشف شده است. در همين راستا 3 هزار و 119 معتاد متجاهر نيز جمعآوري شدهاند. هرچند تمام مسئولان در گفتوگوها و مصاحبههايشان ميخواهند چنين القا كنند كه در حال حاضر اوضاع بهتر از گذشته است، اما در مقايسه آمار ميزان كشفيات مواد مخدر و دستگيري معتادان متجاهر با مدت مشابه آن در سال قبل به اين نتيجه ميرسيم كه هيچ چيز تغيير نكرده و در بهترين حالت همان است كه بود.
در همين رابطه وقتي رئيس شوراي هماهنگي مبارزه با مواد مخدر استان تهران در صحبتهايش رسماً اعلام كرد كه «متأسفانه جمعيت يقهسفيدها يا همان افراد خاص و تحصيلكرده و حتي پزشك هم به معتادان اضافه شده كه خودمان از ميان پاتوقها شناسايي كرديم»، ميشد حدس زد وضع اعتياد در سطح جامعه خرابتر آن چيزي است كه در آمارها و گزارشها به آن اشاره ميشود.
البته روز گذشته قيمت شيشه در تهران اعلام شد كه نشان ميداد با كيلويي 80ميليون تومان به شدت خود را به قيمت طلا كه كيلويي 93ميليون تومان است، نزديك كرده است. با اين تفاسير و در حالي كه چند وقتي است بحث ورود مخدرهاي صوتي و ديجيتالي هم داغ شده اما هنوز در ميان مواد مخدر بيشترين نوع مصرف به مواد محرك و شيشه اختصاص دارد.
مصرف بالاي شيشه باعث شده برخي معتادان فارغ از زمان و مكان به استعمال آن بپردازند و سند اين ادعا هم عكس منتشر شده مردي است كه در واگن مترو پايپ در دست در حال مصرف مواد است. البته بعد از انتشار اين عكس، يكبار ديگر مسئولان امر ترجيح دادند بهجاي آسيبشناسي چنين اتفاقاتي به دنبال مقصر بگردند و توپ را به زمين ديگري بيندازند، مثلاً يكي از اعضاي هيئت رئيسه شوراي شهر تهران با بيان اينكه «شهرداري نميتواند به بهانه اينكه در كيف مسافران مترو ممكن است مواد مخدر باشد، وسايل همراه مسافران را مورد بازبيني قرار دهد و در داخل واگنها نيز امكان نظارت امنيتي وجود ندارد»، گفت: به نظر ميرسد نيروي انتظامي بايد در اينگونه موارد سختگيريهاي بيشتري انجام دهد. شهرداري نيز بايد تحقيق كند در ساير كشورهاي پيشرفته از چه سيستمي براي نظارت داخل متروها استفاده ميشود و در صورت امكان شورا پيگيري ميكند كه واگنهاي متروي تهران نيز به اين نوع سيستمها تجهيز شوند.
اين درست است كه برخورد امنيتي با تخلفات در فضاهاي عمومي بر عهده نيروي انتظامي است و شهرداري نيز بايد شرايط محيطي را به گونهاي فراهم كند كه امكان ايجاد فساد و جرم وجود نداشته باشد اما در بحث مواد مخدر و معتادان ديگر نميتوان به دنبال پنهانكاري يا پاك كردن صورت مسئله بود.
اگر امروز يك معتاد در واگن مترو به چشم ميخورد درست روزگاري را تداعي ميكند كه چند مصرفكننده مواد مخدر به منطقه هرندي وارد شدند و حالا رسانهها در مورد آن مينويسند «اعتياد، كارتن خوابي، تكديگري، دزدي، شرارت، فساد فارغ از سن و سال، جنسيت و قوميت در منطقه هرندي بيداد ميكند...».
