روزنامه گاردين مثل بسياري از رسانههاي ديگر هفتادمين نشست مجمع عمومي سازمان ملل را «هيجانانگيزترين» نشست مجمع عمومي در يك دهه گذشته توصيف كرده چون سخنراني رؤساي جمهور ايران، روسيه، چين و امريكا در همان روز اول اين نشست انجام ميشود. گذشته از مسائل مختلف مثل توافق هستهاي يا همان برجام، يك موضوع مهم ديگر كه نقطه مشترك سخنراني اين رؤساي جمهور است به پرونده سوريه مربوط ميشود؛ پروندهاي كه جداي از وضعيت داخلي سوريه و تأثير پيچيده آن بر منطقه، با مسئله ورود پناهجويان به اروپا مبدل به بغرنجترين موضوع بينالمللي شده و به همين علت است كه سخنراني رؤساي جمهور اين كشورها فرصتي است تا ديگر كشورها از نقطهنظرها، برنامهها و طرحهاي آنها براي به سرانجام رسيدن اين پرونده مطلع بشوند. در واقع، تحولات ماههاي اخير در دو عرصه سياسي و ميداني سوريه باعث شده انتظار عمومي نسبت به اين سخنرانيها بالا برود به خصوص اينكه مسكو در اين مدت مبدل به نقطه ثقل اين تحولات شده به صورتي كه سفرهاي متعدد از مقامهاي منطقهاي و فرامنطقهاي باعث شده مسكو به صورت مشخص ابتكار عمل را در بحران سوريه به دست گيرد.
مسكو تا كنون به مناسبتهاي مختلف نقطه نظرهاي خود را مطرح كرده و ولاديمير پوتين، رئيسجمهور روسيه هم روز قبل از سخنرانيدر مجمع عمومي سازمان ملل و در مصاحبه با شبكه امريكايي سيبياس سرفصلهاي اصلي برنامهاش در مورد سوريه را بيان كرده است. سرفصلهاي او به طور عمده سه محور را تشكيل ميدهند كه عبارتند از: دولت و ارتش سوريه تنها نهادهاي مشروع قدرت در اين كشورند، نيروي مقابل اين دو نهاد نه اپوزيسيون بلكه گروههاي تروريستي هستند، جنگ با تروريسم بدون مشاركت اين دو نهاد ممكن نيست. پوتين با اين سه سرفصل قصد دارد ابتكار عمل خود را با تغيير ديدگاه رقباي غربي نسبت به پرونده سوريه پيش ببرد تا آنكه بتوان اميدي به جنگ با تروريسم در منطقه داشت. اين سعي او با توجه به شرايط منطقه بيوجه نيست چراكه حركت يكسويه امريكا در بيش از يك سال اخير براي مبارزه با داعش نه تنها نتيجهقابل قبولي نداده بلكه حتي نتيجه معكوس داشته كه اين نتيجه در اعتراف مقامهاي سياسي و نظامي امريكا مشهود است. امريكا يك سال قبل برنامهاي براي آموزش نيروهاي مخالف دولت سوريه ترتيب داد كه حالا مقامي مثل ژنرال لويد آستين، رئيس فرماندهي مركزي امريكا، اعتراف كرده از اين نيروها تنها چهار تا پنج نفر باقي ماندهاند و معلوم شده مابقي با تسليم سلاحخود به جبهه النصره، شاخه القاعده در سوريه، فرار را بر قرار ترجيح دادهاند. علاوه بر اين، روزنامه نيويورك تايمز در گزارش چند روز قبل و به نقل از مقامهاي سازمانهاي اطلاعاتي و دستگاه قضايي امريكا خبر از دو برابر شدن نيروهاي داعش در طول يك سال اخير داده است. جمعبندي اين اعترافها نشان ميدهد امريكا در ائتلاف يك سويه خود نه تنها نتوانسته نيروي ميداني براي جنگ با داعش دست و پا كند بلكه باعث شده داعش نيرويي بسيار بيشتر از قبل هم در اختيار داشته باشد. حالا پوتين با اتكا به اين اعترافهاست كه قصد متقاعد كردن كشورهاي جهان به برنامه خود و سرفصلهاي آن را دارد، البته بايد گفت كه او در عمل هم وارد ميدان شده است. از يك سو، او با اعزام يگانهاي نظامي به سوريه به رقباي غربي خود ثابت كرده كه يك فاكتور انكارناپذير در پرونده سوريه است و از طرف ديگر، او به عراق توجه داشته تا با تشكيل كميته مشترك اطلاعاتي از سه كشور ديگر ايران، عراق و سوريه، هماهنگي لازم براي بسط جبهه مبارزه با داعش ايجاد بشود. به اين ترتيب، ميتوان گفت حل پرونده سوريه به نقطه تعيينكننده خود رسيده و مسئله اصلي در اين نقطه، پذيرش دولت و ارتش سوريه به عنوان فاكتور اساسي در مبارزه با داعش و ديگر گروههاي تروريستي در اين كشور است. پوتين آن قدر به پذيرش اين فاكتور از سوي ديگر كشورها مطمئن است كه نماينده ويژهاش، ميخائيل بوگدانف را مأمور تشكيل گروه تماس كرده تا همراه با روسيه، كشورهاي ايران، امريكا، تركيه، عربستان و مصر در اين گروه مذاكره درباره اوضاع سوريه را شروع كنند، البته موضوع اصلي هم بر سر چگونگي به كار گرفتن اين فاكتور در مبارزه با تروريسم است. به هر حال، پرونده سوريه با توجه به وضعيت فعلي در حالي روي ميز سازمان ملل قرار گرفته كه ديگر نميتوان در آن به دولت و ارتش سوريه براي مبارزه بيتوجه بود و ميتوان انتظار داشت نتيجه اين دور از نشست مجمع عمومي سازمان ملل در به كار گرفتن اين فاكتور براي حل معضل بزرگ منطقهاي به نام گروههاي تروريستي باشد.
