چند ماهي به انتخابات رياست فدراسيون فوتبال باقي است و جسته و گريخته اخباري در خصوص صفبنديهاي اين انتخابات و لابيها و گروههاي درگير با اين مسئله به گوش ميرسد اما آنچه بيشتر از تمام اين حاشيهها مهم به نظر ميرسد اوضاع نابساماني است كه فوتبال ايران به خصوص در زمينه باشگاهي با آن روبهروست.
از مسائل و مشكلات فوتبال دستههاي اول و پايينتر و بحثهاي تباني و فساد موجود در آن فاكتور ميگيريم كه خود مطلبي كاملاً مستقل و پروپيمان را ميطلبد، از معضلات ريز و درشت فوتسال هم فاكتور ميگيريم كه اگر بيشتر از مورد اول نباشد، كمتر نيست و جاي تأمل بيشتر دارد، اما در اين كوتاه به بررسي گذراي ليگ برتر و معضلاتي در آن ميپردازيم كه بدون شك همين يك فقره هم فدراسيون فعلي را زمينگير كرده و هم در صورت رفع نشدن مشكلات به تنهايي توانايي نابودي هر مدير بعدي و فدراسيون آينده را دارد. مهمترين معضلي كه فوتبال باشگاهي با آن روبهروست بحث پرداخت نشدن حق پخش تلويزيوني است؛ مسئلهاي كه به نوعي در افت كيفيت فوتبال باشگاهي تأثير مستقيم داشته است، چراكه تا وقتي كه پول واقعي فوتبال پرداخت نشود هر چقدر هم كه ليگ منظم و با برنامه برگزار شود، باز هم راه به جايي نخواهد برد.
بيان اين حرف ممكن است انتقاد كساني را كه معتقدند فوتباليستها و فوتبال همين حالا هم پولهاي هنگفت و بادآورده دريافت ميكنند و كاري نميكنند به همراه داشته باشد؛ انتقادي كه البته بيجا هم نيست و اگر قرار باشد اين هزينه پرداخت شود و صرفاً در جيب آقايان فوتبالي جا خوش كند همان بهتر كه پرداخت نشود اما بحث اينجاست كه اين حق فوتبال بايد در خود فوتبال خرج و به كار پايهاي ريخته شود.
خب اين اولين معضلي است كه فدراسيون فعلي و فدراسيون آينده با هر رئيسي گرفتار آن است؛ معضلي كه ظاهراً راه فراري از آن وجود ندارد و فوتبال بايد همچنان به دنبال احقاق حق خود بدود.
مسئله دوم بياخلاقيها و فسادي است كه طي چند فصل گذشته گريبان فوتبال را گرفته و بهرغم تلاشهايي هم كه در راه مبارزه با آن صورت گرفته، هنوز حل شده است. اين يك واقعيت تلخ است كه فوتباليستهاي باشگاهي ما تنها پول حرفهاي ميگيرند و آن را حيف و ميل ميكنند ولي فوتبال حرفهاي ارائه نميدهند و اين مسئله ميتواند مانند سمي مهلك هر فدراسيون و تشكيلاتي را متلاشي كند به طور حتم آنها كه امروز وارد عرصه مبارزه انتخاباتي با هم ميشوند اگر فكري درست و دقيق براي اين معضل نداشته باشند با فوتبال بياخلاق ايران به قهقرا سقوط خواهند كرد.
سومين مشكل بزرگ ليگ برتر كه امروز بعد از گذشت هفت هفته از پانزدهمين دوره آن به وضوح ضعف در آن ديده ميشود، بحث داوري است كه هر چقدر مسئولان ليگ و فدراسيون فوتبال سعي كنند پاسخگويي به آن را فقط به كميته داوران مربوط كنند، بيفايده است و به هر حال به خود آنها در ارتقاي سطح داوري ليگ برتر برميگردد. اين هم واقعيت تلخي است كه داوري فوتبال ايران حتي همان پيشرفت و حرفهاي شدن ظاهري فوتبال را هم نداشته و اگر تك چهرههاي شاخص داوري را كنار بگذاريم بقيه نه پيشرفتي داشتهاند و نه تلاشي در اين راه انجام دادهاند. البته فراموش نكنيم كه همان تكچهرهها هم با مديريت ضعيف خيلي زود از درخشش افتادهاند. بيترديد قصه داوري شمشيري برنده است كه اگر برنامهاي مدون براي سر و سامان گرفتن آن وجود نداشته باشد به راحتي هر رئيس و مجموعهاي را سرنگون ميكند.
با وجود اين معضلات، شركت در انتخابات فدراسيون فوتبال و پا گذاشتن ميان اين همه مشكل تنها يك انسان ماجراجو و دوستدار حاشيه را ميطلبد؛ شخصي كه اگر مديري دلسوز باشد، خودش نابود ميشود و شايد بتواند فوتبال را زنده كند و اگر به فكر كيسه خود باشد آن را پر و فوتبال را نابود ميكند. منتظر ميمانيم.
